Afgelopen zaterdag heb ik met een vriend bij het zeer hippe Restaurant Luce gegeten, in hartje Utrecht. We hadden niet gereserveerd, dus zijn we aan de langwerpige bar in het midden van de zaak terechtgekomen. Ze hebben een kleine, wekelijks aangepaste kaart, voor een vaste prijs van EUR 39. Het voorgerecht bestaat uit drie antipasti, die aangepast kunnen worden aan eigen wensen (allergieen, etc). Hoofd is vis-vlees-vegetarisch, en een keuze van drie toetjes na. Daarnaast een grote selectie aan Italiaanse wijnen, die allemaal (!) per glas besteld kunnen worden. Het concept was Cocktails, Dinner and Grappa, dus dat geeft ook wel aan wat de andere mogelijkheden waren als aperitief. De bediening is los, maar correct en de meesten hebben gelukkig ook verstand van wat er op tafel is gezet. Het eten was erg goed, met mooie porties. Alles perfect klaargemaakt, met simpele ingredienten. Het is ook wel een beetje mensen kijken, want wat een verschillend volk trekt het aan. (Of ligt dat aan Utrecht?) Restaurant Luce, Visschersplein 75, 3511 LX Utrecht, 030 2333008

's Avonds is het rijksmonument Het Kasteel, het oudste voetbalstation van Nederland sprookjesachtig verlicht. De directe omgeving is minder aantrekkelijk, hoewel dat ook weer een leuk contrast vormt. Binnen volgt een interieur dat met zijn tijd is meegegaan. Bij de prosecco, als aperatief, werden er crostini's met gedroogde tomaat, olijven-tomatentapenade en tonijntapenade met ricotta geserveerd. Vervolgens kwam een amuse van krokant gebakken eendenborst met komkommer en piccalillysaus. Krokant was deze zeker, maar ook veel te ver doorgegaard. We gingen voor het Bib Gourmand keuzemenu en kozen voor de in limoenolie gemarineerde coquilles, gepocheerde Zeeuwse mosselen en pata negra. Daarbij een Grüner Veltliner van Weingut Weinrieder. De wijn was top. Coquilles en oesters doen het altijd goed. Vervolgens kwam de op de huid gegrilleerde wilde zeebaars, spinazie, venkelchips en saus van zee-egel. Daarbij een grauburgunder van Weingut Knab. De saus was lekker, maar de huid van de vis niet krokant. En dat voor drie koks die om drie uur 's middags zich helemaal op ons mochten uitleven. Tenslotte kwam het dessert, de canneloni van kersen en marsepein, shake van rood fruit en frambozensorbet. Dit alles met beschimmelde aardbei als garnituur. Had ik achteraf gezien maar voor de kaas, kletzenbrood en tomatenmarmelade gekozen. Het menu was 34 euro. Met prosecco, wijn, water en koffie 69 euro. www.kasteelspangen.nl

Was jarenlang verslaafd aan de ogenschijnlijk eenvoudige, maar oh zo prachtige gerechten van Cees Helder. Het was dan ook zo'n schok voor me toen de zaak werd verkocht, dat ik er jaren niet meer ben geweest. Tot vandaag. Vertrouwd loop ik de hoge trap van het prachtige witte pand aan de Heuvellaan naar boven. Daar is de hartelijke ontvangst door het personeel als vanouds. In het verleden was er wel eens kritiek over het, wellicht wat conservatieve, crème interieur. Deze is nu veranderd in een Duizend-en-één-nacht stijl met lounge-muziek op de achtergrond. Had het persoonlijk veel strakker ingericht, maar daar is ondertussen al zo veel over geschreven. De toch ietwat saaie bleekselderij, chips en canapé's met rauwe ham (Cees Helder) zijn vervangen door luxe borrelhapjes: prikkers met wagyu-salami, filodeeghoorntjes met tonijn, witlofpunten met truffelmayonaisse en sesam-karamel-rolletjes met piccalily. Het 'welkom uit de keuken' bestond uit ansjovis met een toastje. Bij de door de toast heen gegaarde ansjovis herken ik Cees Helder's receptuur. De eerste gang bij de lunch (60 euro inclusief kaas en keuze uit vlees of vis) was bij ons Europese kreeft. Met verschillende soorten texturen met kreeft, mousse, gelei, ook echte stukken kreeft, gegarneerd met onder andere rossa di tropea-uien doet Parkheuvel nu ook wat anderen doen. We dronken er een heerlijke Grüner Veltliner bij. Als hoofdgerecht kozen we voor het lamsvlees dat graast op de Eperheide. Deze werd vergezeld met stukjes courgette, geconfijte paprika, artisjok, dubbel gedopte tuinbonen en een klein loempiaatje. Bij Parkheuvel doen ze niet aan vacuüm-garen, hebben ze geen Röner, maar garen ze het vlees wel heerlijk zacht in oven met automatische kerntemperatuurmeting. We dronken er een Allegrini Palazzo della Torre IGT bij. Deels van gedroogde druiven, dus volgens de keurige, welbespraakte, maar zeker gezellige bediening een 'halve Amarone'. Vervolgens ging ik voor een selectie van geitenkaas. Trots adviseerde men hierbij een Domaine Eric Bordelet Poiré. Had ik echt nog nooit gedronken. Samen met wat madeleines volgde een dessert met panna cotta, crème van Haagse hopjes en knapperige karamel. Daarbij een jonge, zeker geen zoete, Sauternes. Daarna zelfs voor een sterrenrestaurant een keer een echte espresso met uiteraard heel veel friandises. Als 's avonds Cees Helder naast me in de rij staat bij een klassiek concert overweeg ik hem aan te klampen voor een praatje over de goede oude tijd, maar weet me in te houden. Parkheuvel is nu van Erik van Loo. www.parkheuvel.nl

Dit is een restaurantje waar ik zo graag wil terugkomen om alles te kunnen uitproberen. Bij binnenkomst word je verwelkomd door het ongelooflijke oesteraanbod van tientallen verschillende soorten oesters. Een mooi voorgerechtje, hoewel je eigenlijk de hele avond oesters zou kunnen eten, inclusief gegrilde en gebakken exemplaren. We namen de Pacific-oestermix. Enkele Olympic Miyagi, Sisters Point, Totten Inlet (allen uit Washington State) en de Canadese Deep Bay. De oesters werden op ijs geserveerd met een bevroren bolletje Mignonette-saus (saus van sjalotjes en wijnazijn). Bizar dat oesters uit dezelfde familie zo verschillend kunnen smaken. Populair bij de oesters is het Mac and Jack's African Amber bier uit de naaste omgeving. Of neem een van de vele mooie wijnen die op de kaart staan. Vele worden ook per glas geserveerd. Als hoofdgerecht ging ik voor nog zo'n lokale specialiteit: lijngevangen zalm (Ivory King) op elzenhout gegaard. Geserveerd met gele en groene courgette en heerlijke langdradige broccoli en een tomaten uien beurre blanc saus. Het op hout garen is een kooktraditie van de oorspronkelijke bewoners van de VS. De vis wordt ingesmeerd met een kruidenmengsel en in de oven op de houtplank geroosterd. Tot mijn teleurstelling was de zalm hierbij veel te ver doorgegaard. Deze had meer weg van een draderige kipfilet. Ik ga zo'n plank regelen en het thuis zelf maken. www.elliottsoysterhouse.com

Als je in de Verenigde Staten bent moet je een keer een steak gaat eten, werd me verteld. Was eigenlijk ook wel benieuwd naar een biefstuk in het land van de hamburgers en de (waarschijnlijk) grote lappen vlees. We trokken erop uit naar Ruth's Chris Steak House - een keten van steakrestaurants. We hadden niet gereserveerd, maar de serveersters zouden hun best doen om even in het computersysteem te kijken. Gelukkig bleek nog een plaatsje vrij. Het restaurant bleek echter slechts voor 25% gevuld! Ik wist dat ik de kleinste biefstuk zou moeten nemen, anders zou het veel te veel worden. Twijfelde dus over een tournedos (filet). Maar ja biefstuk met vet, zoals een ribeye, hebben nu eenmaal meer smaak. Toch maar een 'gewone ribeye' besteld, medium-rare alstublieft. Ook toch nog maar een voorafje genomen. Iets dat ik niet kende: Louisiana Seafood Gumbo. Dit zal vast een mooie grote garnaal zijn (gamba). Oeps, blijkt het een dikke kruidige vissoep met rijst. Niet echt een licht voorgerechtje dus. Daar kwam de wijn al aan, een Apex Cellars Cabernet Sauvignon 2003. Hoewel, 2 x keer over de kop en daarmee zo'n 90 dollar was deze nog enigzins betaalbaar op de omvangrijke wijnkaart met bijvoorbeeld ook Opus One. Daar kwam de biefstuk al aan, sissend op een heet bord van 500 graden Fahrenheit, zo'n 260 graden Celsius dus. Het vet was heerlijk zacht geworden, maar medium-rare? Nou, nee. Ook niet zo gek zoals deze op zo'n gloeiend heet bord wordt geserveerd. Het mooie stuk vlees gaart vrolijk verder. Beetje vreemde manier van serveren bij zo'n specialist. www.ruthschris.com

Een gewaagd, maar erg interessant idee: bouw een hypermodern sportpaleis (fitness, indoor golf, verscheidene groepsportruimtes, uitgebreid zwembad) met extra 'wellness' mogelijkheden (van zonnebank, via pedicure tot aan kinderopvang voor tijdens het sporten) en om het af te maken doe je de kantine in handen van 'Jeunes Restaurateurs D'Europe'-lid 'Lepels' in Schiedam. Het resultaat is het prachtige Welnesselande in Barendrecht dat nu bijna een jaar proef draait en in het weekend van 8 feb 2009 officieel open gaat. Maar het gaat hier nu natuurlijk om die kantine. Met een vleugje ironie is het Canteen gedoopt, maar als je een sportkantine verwacht... De aankleding en atmosfeer is hip, lounge en rustig met warme kleuren. Al is de locatie misschien een beetje raar, het is wel een mooie plek in een mooi gebouw met aardige accenten. Zo ben ik erg benieuwd naar het glazen gedeelte in de vloer boven het zwembad dat ze aan het bouwen waren toen ik er was. (Nee, je kijkt niet naar halfnaakte mensen tijdens het eten. Wees maar niet bang.) Er is een ruimte bij binnenkomst met loungebanken waar je goede (heel goede) koffie kunt krijgen en rustig bijvoorbeeld de Bouillon! kunt lezen die er klaar ligt. Altijd een aanrader. In het restaurantgedeelte staan maar een paar tafels. De kaart met drie-gangen menu's die ze in het begin al hadden is er inmiddels uit. Dat werkte daar (nog) niet en ze moesten te veel weggooien. Inmiddels is er een zeer goede lunchkaart, maar mij is beloofd dat het altijd mogelijk is om wat uitgebreider te eten als je wilt. De kok is goed genoeg. Het restaurant is juist ook bedoelt voor niet-leden van de sportschool, en is open voor ontbijt, lunch en diner. Kwaliteit van de producten is uitstekend, zoals je mag verwachten van een zusje van Lepels. Het meeste is biologisch, brood is vers en knapperig en de opmaak is simpel en smaakvol. Details als sauzen of de koekjes bij de koffie komen uit de keuken van Lepels en zijn dus geen fabriekswerk. Ze hebben een paar wijnen per glas voor redelijke prijzen. Leden van Wellnesselande kunnen met een vingerscan betalen, wat 15% korting oplevert. Omdat de Barendrechters het nog niet echt kennen is het er eigenlijk altijd rustig. Voor ons een nieuw rustpunt voor op de zondag. (Na het buikspierkwartiertje...)

Dit jaar schuiven we met Kerst weer aan bij restaurant Aan Sjuuteeänjd in Schinnen. Vorig jaar beviel het erg goed, zeker gezien de prijs. Dit jaar anderhalve euro gestegen naar 55 euro voor 4 gangen. Blijft heel betaalbaar. Nog steeds hadden ze keuze uit Rosé Prosecco en een huisaperatief met een likeurtje. Ook de stengels, groene olijven en stukjes worst stonden weer klaar als borrelhapje. Dat ook in de amuse weer gerechten terug kwamen zoals wildbouillon en marshmellow van mozzarella (vorig jaar geitenkaas) met het geconfijt kersttomaatje, is misschien een beetje te veel van het goede. We kozen voor een taartje van kreeft met gebakken langoustine en een glühwein van schaaldieren. De kreeft werd geserveerd op een bodem van een lichte gelei. Ook wat carpaccio van kreeft en bolletjes in kaviaarvorm. We kregen er een witte Friuli - Venezia Giulia bij. Het gerecht had wat pittiger gemogen. Zeker omdat de overgang naar de patrijs op een broodpudding van vacherin mont d'or, met een jus van gevogelte wel erg groot werd. Misschien hadden we beter bij het eerste gerecht de marbre van fazant en knolselderie en een tosti van rookworst moeten kiezen. We kregen er een Pacherenc du Vic Bilh bij. Het pootje van de patrijs was lekker, de borst echter te lang doorgegaard en daardoor droog geworden. Onze ervaring hebben we daarom maar doorgegeven aan de bediening. Als hoofdgerecht kwam de rosé gebraden ree met gestoofde wintergroenten en tart au tain van bloedworst. Hoewel rosé? De reerug kwam dampend uit de keuken en eenmaal op ons bord was deze haast volledig doorgegaard. Ik kreeg zelfs bij bepaalde delen een draadjesvlees-idee. De Montepulciano d'Abruzzo was niet echt boeiend. Alweer zonde van zo'n, op zich wel leuk, gerechtje. Onze opmerking bij het vorige gerecht leek niet te zijn aangekomen. Na een sabayon met champagne kwam het dessert bestaande uit een heerlijke parfait met speculaaskruiden, een panna cotta en een granité van glühwein. We kregen er een glas Ondenc bij. Op overvolle dagen durf ik het niet snel nog een keer te proberen.

Liggen er in Maastricht inmiddels de meeste Michelin-sterrenzaken? In iedergeval kent Zuid-Limburg de meeste sterrenzaken van heel Europa. En in Maastricht zijn in de Sint Bernardstraat er in iedergeval twee gevestigd. We kiezen dit keer niet voor Toine Hermsen, maar voor Tout à Fait. Bij de bubbels worden leuke hapjes geserveerd. Soort kroketje, met volgens de serveerster, in iedergeval parelgort. Verder kaaskoekjes, geconfijte knoflook en een soort cakejes (is er kastanje in verwerkt?). Daarnaast ook nog pittige parmezaanlolly's. Vervolgens komen er amuses met erwtengelei met worst, rillettes van makreel en een amuse met wild. Het eerste gerecht bestaat uit Limburgse beekforel, geconfijt in olijfolie, omwikkeld met iberico belotta reserva en gegrilde coquilles. Veel verschillende smaken op het bord. We kregen er cuvée bij met voornamelijk rolle en chardonnay. Vervolgens zeebaars van de plancha met romige truffel schorseneren en aceto balsamico. Tja met schorseren en truffel maak je me altijd blij. En weer een wijntje waarbij je eens goed op het etiket wilt kijken, een cuvée met voignier en chardonnay. Daarna werd de gebraisseerde witlof gevuld met het vlees van kingkrab-pootjes en een sabayon van gerookte knoflook en citroen geserveerd. Ben dol op witlof en ook op krab, maar de combinatie ervaarde ik niet als geslaagd. Deze werd vergezeld van een Zuid-Afrikaanse Semillion. Het hoofdgerecht was lekker klassiek. Een geroosterde fazant met een mousseline van aardappel, zuurkool, paddenstoelen en zijn eigen jus. Als je op de 1e verdieping van het restaurant eet heb je een mooie kijk in de open keuken, met daarin de grill waar ze op ronddraaien. We kregen er, ook weer klassiek, een rode Bourgogne bij. Vervolgens een keuze van de kaaswagen. Op een of andere manier bieden veel restaurants haast altijd ruby port aan, terwijl deze toch eigenlijk het beste past bij harde kazen. Zonde van de mooie geiten- of schimmelkaasjes in het assortiment. De port was overigens eentje uit Zuid Afrika! Voor het dessert kwam een heerlijk tussendessert met romige chocolade en een marshmellow. Tot slot dan fruit gummy's van abrikozen met lauwwarme poffertjes, hangop van vanille en witte chocoladeroomijs - dit alles ondersteund door een niet al te zoete Sauternes. Zoals je helaas vaak ziet, zelfs bij sterrenrestaurants, was de espresso niet veel soeps - meer een kleintje koffie zonder crema-laag. De heerlijke friandises maakten weer wat goed. Leuk was ook nog het later uitserveren van een klein oliebolletje. Een 6 gangenmenu kost 92,50. www.toutafait.nl

Restaurant De Harmonie staat al jaren bekend als een van de betere restaurants in Rotterdam. We gingen op pad op met dit restaurant kennis te maken. Gelukkig was het goed weer, zodat we in de prachtige tuin het aperatief konden nemen. Ze schenken een prosecco van 8 euro en een champagne (Beaumet Cuvée Brut) van 10 euro. We gingen voor de champagne. Als borrelgarnituur kwamen er geroosterde amandelen en groene olijven. De champagne is zonder noemenswaardige bubbels, de fles moet al geruime tijd open hebben gestaan. Niet erg netjes van het, voor de rest keurig geïnstrueerde, personeel. we kiezen Voor het viergangenmenu van 47,50 en wijnarrangement van 25 euro. Als amuse volgt er een pompoensoepje met hollandse garnalen en een stukje corvinafilet. Lekker. Daarnaast worden versgebakken rozemarijnbrood en boter en olijventapenade geserveerd. Vervolgens zalmtartaar met wat tomatensaus, avocadomousse en een chipje van parmezaanse kaas, een wasibinootje en tobiko-eitjes. Beetje gangbaar gerechtje. We kregen er een chileense sauvignon blanc bij. Vervolgens enkele gebakken mosselen, coquilles, een stukje gemarineerde artisjok en witte bonen en spinaziesaus. Samen met de zuid-franse rosé was dit een heerlijk gerechtje. Als hoofdgerecht wilde eend, gefileerd en omwikkeld met spek, met wat knolselderijpuree en gebakken polenta. De begeleidende wijn was een fronsac. Als dessert tenslotte een heerlijk zalvende panacotta, citroenijs, gesuikerde amandelen en een soepje van bosvruchten. Dit samen met een italiaanse rode muskaatwijn. De espresso die men serveert is toch echt geen espresso, er zit zelfs geen crema-laag op. De friandises zijn wel lekker. www.restaurantdeharmonie.nl

Restaurant Yamazato in het Okura Hotel in Amsterdam stond al lang op mijn wenslijstje. Met de toenemende verchinesing van Japanse restaurants moet je tegenwoordig moeite doen om nog echt in Japanse entourage te kunnen eten. Dus op naar Amsterdam. We gingen allen voor het seizoensmenu à 98,50. Het aperatief van de maand 'Hyacint' (9,50) was een cocktail van koude sake, crème de cassis en citrussap. We kregen geen amuse van de zaak, maar direct de genoemde voorgerechtjes op de kaart. Een heerlijke haring sushi geserveerd op een bamboeblad. De serveerster had uitgelegd dat bij de gemberspruit (nooit eerder ergens gezien) slechts het topje gegeten kan worden. Heerlijke geconcentreerde gembersmaak na het nuttigen van de sushi. Verder ook courgette gevuld met griet, shabu-shabu entrecote gerold om asperges met yuzu miso, gefrituurde paling gemarineerd in Nanban-saus en gegeleerde zee-egel en okra. Ook de tuinbonen met gedroogde grijze mul kuit waren een aparte smakelijke ervaring. Vervolgens kwam een licht soepje van sint-jakobschelp en groenten. Met het oog op het volgende gerecht werd ik toch een beetje onrustig dat we nog geen wijnkaart of sommelier hadden gezien. En dat terwijl Yamazato toch bekend staat om de goede saké en wijnen? De serveerster wist de sommelier toch nog te vinden. Het zou allemaal geregeld worden. Vervolgens de sashimi van blauwvintonijn, yellowtail en verse garnaal. Heerlijk... Maar ja waar blijft de beloofde koude Gekkeikan Seishu Tokkuri saké (7,50) toch? Toen het gerecht bijna op was kwam de drank alsnog. Aansluitend de gegrilde zeebaars met sesamolie en groene Shiso. Lekkere zeebaars, krokant gebakken vel. Maar het was nog lekkerder geweest als de de warme Gekkeikan Nouvelle saké (8,00) nu eens vooraf aan het gerecht was geserveerd. Vervolgens de tempura pannekoek van groenlandgarnalen en krab. Kortom een aaneengesloten tempura, waarbij je goed kan oefenen om met stokjes snijbewegingen te maken. Opvallend goede gaarheid van de vis. Het hoofdgerecht bestond uit gegrild lamsvlees op een Tohban bord met Kinome peper saus. Veel later vergezeld met een Hoya de Cadenas rode huiswijn (4,50). De synchronisatie van de bediening van drank en gerechten bij dit restaurant is echt een drama. Bij het lamsvlees werd gestoomde rijst met kreeft geserveerd. Deze combinatie viel niet bij iedereen in de smaak. Tot slot het dessert van een doperwtengelei met roomijs van wasabi en sesam. Had wel eerder wasabi-ijs in Japan gegeten - echt heerlijk. Tot slot een groene thee die je graag vaker zou willen drinken in Nederland. Parkeergarage is 4 euro per uur. Verder is Yamazato de ideale spot om Linda de Mol Coca-Cola bij een verfijnde Japanse maaltijd te zien nuttigen. www.yamazato.nl

We gaan zo langzamerhand het hele rijtje aan restaurants in Barendrecht-Carnisselande af. Er zijn er nog een paar te gaan nadat we waren begonnen bij 'De Olijfboom' (zie eerder op deze site). Daarna naar de buurman Lliada: nieuw-Grieks, zeer goed en origineel eten, met een interessante selectie Griekse wijnen. Nu was het tijd voor de volgende op het rijtje: 'Seeparel'. (Havenhoofd 23-25, 0180 - 547833, info@seeparel.nl) Ook hier een strak interieur, maar het leeft meer dan bij de Olijfboom. Half-open keuken waar de brigade rustig bezig was met het voorbereiden van de door vis gedomineerde kaart. Buiten een groot, ruim terras. De menukaart is gevuld met woordgrapjes, waar ik zelf niet zo goed tegen kan. 'Onze os is het haasje'? Zeg dan gewoon carpaccio. Om nog maar te zwijgen over 'De davissie code'... Wat er vervolgens op tafel kwam was goed tot voortreffelijk, zeker voor de prijs. Zelf had ik vooraf pata negra met aspergesalade. De asperge was helaas nog wat te veel ijskast temperatuur. De truffelravioli in bospaddestoelensaus aan de andere kant van de tafel was echt heel goed. De hoofdgerechten zijn niet echt vindingrijk, maar wel goed uitgevoerd. Van de toetjes sprong de bloedsinasappelsoep met gemarineerde ananas en yoghurtijs er ver bovenuit. De wijnen, van Wijnhaven Wijnimport, zijn erg goed. Ik had een fles Grüner Veltliner 'Heiligenstein' 2006 van Weingut Hirsch besteld. Aan de wijnsuggesties bij elk gerecht is duidelijk meer aandacht besteed dan de 'rood bij vlees' die ik nog wel eens tegenkom. Vrijwel alle wijnen kunnen per glas besteld worden, met een ruime keuze vanaf EUR 2,95 per glas voor de huiswijn, oplopend tot EUR 11,50 voor een glas Chablis 1er cru. Personeel is, net als bij andere restaurants in Barendrecht waar ik ben geweest, ook hier een klein probleem, met vooral de onervarenheid en slordigheid. Maar ze zijn wel heel vriendelijk. Net als bij andere restaurants in Barendrecht. www.seeparel.nl

Restaurant Manjefiek, aan de rand van Maastricht, heeft sinds 2008 een Bib Gourmand, dus laten we deze maar eens uitproberen, dachten we. Naast een feestzaal voor recepties heeft het restaurant ook een terras, met uitzicht op het Savelsbos en een populaire fiets- en wandelsnelweg. Bij heerlijk weer namen we uiteraard plaats op het terras. Als aperatief kregen we een glas Fromberg Ophrys Brut à 7,75. Leuk idee om de regionale bubbels te promoten. Als borrelhapje werden zwarte en groene olijven met pit en enkele kaasstengels geserveerd. Toen het aperatief zo goed als op was, begonnen we elkaar vragend aan te kijken: krijgen we geen amuse, dat zal toch niet? Op de valreep werd deze toch geserveerd: een gegrilde langoustine, basilicumschuim en mangocompote. Lekker begin. Vervolgens het voorgerecht uit het driegangenmenu (33,50): Cannelloni van gerookte Bawykov-zalm, gevuld met St. Pieter-aardappeltjes. En even later (dus veel te laat) ook de wijn uit het wijnarrangement (19,90): een houtgelagerde Chileense Chardonnay?!. Pfff, hadden we toch maar zelf iets uitkozen. Ondanks de wijn was het voorgerechtje wel lekker, maar niet heel bijzonder. De side plate blijft leeg en de twee flessen olijfolie kijken ons vragend aan. Als andere gasten, die wat later zijn binnengekomen, allemaal wel keurig brood krijgen, spreken we de bediening hierop maar aan. Manjefiek serveert een zelfgemaakt maïsbroodje. Vervolgens de wijn van het hoofdgerecht: een medoc-wijntje. Ook hier een iets dominante houtsmaak. Het hoofdgerecht bestaat uit in de oven bereide kwartelfilets en gestoofde pootjes met Balsamico-saus. De bediening dacht aarzelend dat de garnituur uit gegrilde polenta, peultjes en asperges bestond, maar deze laatste bleken koolraapjes. Het stuk polenta is erg groot en overheerst het gerecht, zeker na het nuttigen van het maïsbrood. Als dessert komt er een appeltaartje met amandelspijs en een sorbet van Klumpkes. Dit is een schaarse lokale appelsoort. Het appeltaatje was smakelijk. De (alweer) later bijgeleverde Sauternes veel en veel te heavy. De espresso na valt ook al tegen, deze mist de crema-laag. Het is dan ook meer een kleintje koffie. De heerlijke friandises maken wat goed. Maar niet genoeg om nog een keer terug te komen. www.manjefiek.nl

Sinds 2008 zit er een restaurant met Michelin-ster 'bij me om de hoek'. Dat hebben ze bij Amarone snel gedaan, nadat ze ruim twee jaar geleden een restaurant zijn begonnen op de plaats waar voorheen een Argentijns steakhuis zat. Was er eigenlijk nog niet eerder gaan eten, omdat de prijzen na de opening erg hoog lagen. Nu is dat zeker anders. Een lunchmenu kost 32,50 euro en een viergangendiner 47,50. Een gangbare prijs bij ook veel niet-Michelinsterrenrestaurants. Ook bij een wijnarrangement van 18 euro is een glas wijn voor 6 euro natuurlijk een prima prijs. Het restaurant lijkt dan ook voor diner als lunch harstikke vol te zitten. Misschien had daarom het personeel op het hoogtepunt bij ons geen oog meer voor de lege wijnglazen en de side plates voor het brood. We gingen voor het lunchmenu en kregen bij het aperatief (de huischampagne voor 9,50 per glas) vier soorten borrelhapjes, waaronder kletskoppen, toastje met worst, hartige bonbon met een of andere mousse. Als amuse kwam er biefstuk tartaar met een schuim van spekjes en een gepaneerd stukje gamba. Een lekker hapje vooraf. Vervolgens het voorgerecht: coquilles en coppaham met een salade van rosevalaardappel en truffel. Echt lekker, ook de Riesling uit Nieuw-Zeeland. Als hoofdgerecht kwam er rode mul met voorjaarsgroenten en een balsilicumsaus (en wat druppels balsamico). De velzijde was heerlijk krokant. Daarbij kregen we een witte bourgogne van Roux Père et Fils à Saint-Aubin. Als dessert tot slot een stukje citroentaart, citroensorbet en heerlijke lambada-aardbeien. Daarbij werd een Moscato d'Asti geserveerd die gelukkig niet al te zoet was. De espresso wordt in een Illy-shotglaasje geserveerd, samen met vijf soorten friandises. www.restaurantamarone.nl

Ook in Barendrecht zijn er restaurants. Sterker nog: in het nieuwe Carnisselande, de enorme wijk die in vijf jaar uit de grond is gestampt, is een heuze 'avenue culinaire', met een pleintje, water en een aantal restaurants. Daar zijn we naar de Olijfboom geweest, een restaurant dat meteen indruk maakt met de enorme 200 jaar oude olijfboom voor de deur (het logo is een tekening van deze boom) en het strakke, smaakvolle uiterlijk. Binnen zag alles er goed uit, al zijn de tafeltjes voor twee personen hier en daar wat dicht bij elkaar gezet. Ook de halfopen keuken ziet er puik uit. Het personeel is af en toe wat onervaren, maar daarom niet minder enthousiast, behulpzaam en vriendelijk, dus dat vergeven we ze graag. De paling-risotto van het menu du chef was geweldig, maar waarom afmaken met vier heel zielige supermarkt olijfjes? Hele rare combinatie en absoluut niet lekker. Blijkbaar zijn goede olijven te duur. (Over te duur later meer.) Het hoofdgerecht, kalfsschenkel met truffeljus was goed, over het toetje, hangop met aardbeien ijs, waren de meningen verdeeld. Ik vond zelf het ijs veel te zoet en alleen goed te eten met de uitstekende hangop en de vanillesaus, mijn tafelgenoot vond het toetje heel lekker. De wijn die we erbij hadden, de Ripasso 'Zeni' van Marogne, was prima, maar veeeeel te duur. Sowieso is de prijs-kwaliteit verhouding een beetje zoek hier, want om met twee personen voor meer dan EUR 150 te eten en je dan te moeten opwinden over supermarktolijfjes vind ik toch wel triest. Het verklaart dan weer wel waarom ze (a) de wijnkaart niet meteen meegaven (er wordt normaal toch niet van besteld) en (b) ze zo blij waren toen ik er om vroeg. Heb de volgende dag weer bij eetcafe de Heeren van Barendrecht gegeten, waar ik nog nooit ben teleurgesteld en waar we met vier man exact hetzelfde kwijt waren als met z'n 2-en in De Olijfboom. Volgende keer ga ik bij de buurman kijken: een strak ingericht Grieks-Mediteraans restaurant. www.deolijfboom.nl

Op een van de leukste site die ik ken (cracked.com) staat een leuk artikel over het meest achterlijk dure vijfgangenmenu dat ze bij elkaar hebben kunnen verzinnen. Met wat zoeken hebben ze zo een rekening van bijna $ 6.000 per persoon bij elkaar gespaard. Zonder wijn! Nee, ze drinken er gewoon een (klein) flesje water bij. Maar ja, dan drink je wel hetzelfde water als Paris Hilton: 'Bling H2O' voor ongeveer $ 65 per liter. En nee, niet uit de Alpen, de Himalaya of zo, maar uit Dandridge, Tennessee... Het menu bestaat verder uit een voorgerechtje, soepie, vleesgerecht, visgerecht, dessert en een kopje koffie na. De snack is natuurlijk Iraanse kaviaar (niemand die nog Russische viseitjes durft te kopen - en terecht), de soep is vogelnestjessoep, met voor het eerst voor mij een uitleg wat dat nu eigenlijk is. Het vleesgerecht is een gewone Britse 'Meat Pie', maar dan met ongeveer drie kilo (!) Wagyu, te verkrijgen bij The Fencegate Inn bij Lancashire, Britain. Als vis eten we Gouden Tijgervis en het toetje is The Grand Opulence Sundae van Serendipity in NYC à $ 1.000. De koffie, hoe kan het ook anders, is Kopi Luwak. Oftewel Wezel Stront. Het is een leuk artikel om eens te kijken wat sommige idioten (dat water! HET WATER! ...) over hebben om er een beetje luxueus uit te zien. Lijkt me een typisch geval van 'niet meer weten wat je met je geld moet doen'. Ik heb nog wel een idee hoor. En, misschien nog erger, wat sommige koks denken dat ze nodig hebben om iets bijzonders op tafel te zetten. Wat is er mis met gewoon een leuk stukje vlees, mooi visje, goed klaargemaakt, wat groente en aardappeltjes met een leuk glas Vin de Pays? www.cracked.com/article_15827_pimp-my-plate-most-retardedly-expensive-5-course-meal.html

Het Indonesisch afhaalcentrum annex eethuis Anugerah was 1 februari 2008 7 jaar geopend, wat gevierd werd met een stukje spekkoek. Een paar keer per maand kom ik hier graag mijn Rames-schotel naar keuze halen, als ik geen zin heb om zelf te koken. Opvallend is de vriendelijke en persoonlijke touch van Dina en haar personeel. Mijn favoriet is een Nasi Goreng (gebakken rijst) Rames-schotel (kleine rijsttafel). De gerechten van Dina zijn lekker pittig. Voor 10 euro heb je een keuze uit 2 vlees- en 2 groentengerechten. Dat wordt voor mij vaak de heerlijke Rendang (rundvlees droog gestoofd in kokosmelk), (Daging) Smoor (rundvlees in ketjap), Tahoe en Sambal Goreng Boontjes. Dit gerecht neem ik dan koud mee, waarna ik het thuis in de heteluchtoven verwarm en daarmee lichtjes opbak - vind ik veel lekkerder dan de magnetronoven. Voor een meerprijs zijn ook diverse saté's verkrijgbaar die vers voor je worden gegrild. Naast kip- en visgerechten kom je ook voor vegetarische gerechten prima aan je trekken. Anugerah is vooral een afhaalcentrum, maar ze hebben ook enkele tafels, aan het afhaaldeel onttrokken. Van dinsdag tot en met zaterdag van 12:00 tot 21:00 geopend en op zondag vanaf 16:00. Botersloot 54a, Rotterdam, 010-4123938.

Asian Glories is een Chinees restaurant in westerse stijl, let wel: geen Hollandse stijl. Verwacht dan ook niet veel Chinese bezoekers, maar ook niet de 'bekende' Hollandse-Chinese gerechten op de kaart. Het betreft een keurig restaurant met heerlijke gerechten. Het uitgebreide menu maakt een keuze moeilijk. Hoewel, voor lunch klinkt het dim sum-menu à 23 euro natuurlijk prima. Populair zijn ook de verrassingsmenu's van weinig tot veel gangen. We twijfelden over het 4-gangenmenu van 34,50 en 6-gangenmenu van 43 euro. Het werd ditmaal het eerste. Bij Asian Glories zijn de menu's exclusief dessert. Na een borrelhapje van Indonesische kroepoek met Chinese hoisin-saus begonnen we met Scheermessen met glasnoedels. Als je vaker de menu's hebt genomen, weet je dat deze regelmatig terugkomen. Daarna komen heel wat kleine gerechtjes op tafel: kerrieloempia's, garnalen, vlees en aubergine dimsum en Chinese gyoza. Of het nou Japans, Spaans of Chinees eten betreft, kleine gerechtjes met je gasten delen is altijd 'gezellig'. Vervolgens een flensje met pekingeend. Netjes door de serveerster aan tafel samengesteld en geserveerd. Vervolgens gegrilde kwartel. Als hoofdgerecht een klein kommetje rijst, en schotels met kip en cashewnoten, eendenborst met kouseband en een aan tafel gefileerde tarbot. Mmm, lekker allemaal. De volgende keer hebben we vast meer tijd en gaan we voor de 6-gangen. Leeuwenstraat 15, Rotterdam. 010-4117107

Het boerderijrestaurant Aan Sjuuteeänjd is de Limburgse benaming voor Schuiteneinde, zoals het stukje Schinnen waar het restaurant ligt heette. Dat eänjd (einde) op aenj lijkt, wat eend betekent, verklaart de vele eenden in het interieur. Men schenkt geen Champagne, maar wel een lekkere rosé prosecco. Als borrelhapje staan stengels, grote groene olijven en stukjes worst klaar. Als amuse wordt een houten plankje met een reageerbuis met dubbel getrokken bouillon, een marshmellow van geitenkaas met een kersttomaatje en een stukje zure zult van scharrelkalf geserveerd. Dit belooft wat! Als eerste gerecht uit het kerstlunchmenu (53,50) wordt een gemarineerde hertenrug met paddenstoelensalade en een bonbon van gerookte knolselderij (heerlijk) geserveerd. Er wordt een viognier bij geschonken. Ze hadden ook nog keuze uit rosbief van tonijn met artisjokkencreme en coquilles. Maar Froukje Jansen en ik hebben ons voorgenomen om in 2008 geen tonijn meer te eten in verband met de overbevissing. Vervolgens nam ik Konijn op een pizza van bloedworst en appelsjalotjes-saus. De pizza en bloedworst waren wat erg droog geworden. Het stuk konijn was inventief gevuld met draadjesvlees. We kregen er een chileense chardonnay bij. Ook was er nog keuze uit in boerenyoghurt gegaarde tongfilet op een zalf van kikkererwten. Maar ja tong zonder MSC-keurmerk is ook al verdacht tegenwoordig. Als hoofdgerecht nam ik Wilde eend op een tartaar van vergeten groenten en rodebieten-kaviaar. Heerlijk donker vlees, dito saus met een boerenkoolstampotje. Men schonk er een chianti bij. Daarna als intermezzo een amuselepel met geitenkaasschuim en honinggelei. Als dessert keuze uit kaas of verrassingsdessert. Vijf stukjes kaas (onder andere Limburgse) met een Kopke colheita portje was een prima afsluiting. Het dessert bij de buren met onder andere panna cotta geserveerd in een apothekerstube zag er ook goed uit. Een mooi adresje om terug te komen. www.sjuut.nl

Voor Kerst kan je urenlang in de winkels staan om daarna tot de conclusie te komen dat juist dat ene speciale ingrediënt is uitverkocht. Of voor 46,50 een vijfgangenmenu voor je laten inkopen en koken. We probeerden het Kerst-menu van La Bergerie in Geverik. Jaren geleden heette het nog bistro, nu serre-restaurant. Als borrelgarnituur stond een schaaltje tortilla chips met een kervelmayonaisse klaar. Champagne schenken ze niet, maar ze hebben wel een 'witte mousserende wijn'. Als amuse wordt er een lekker puntje quiche lorraine geserveerd. Vervolgens het voorgerecht: een terrine van konijn met bospaddestoelen. Een leuk huiselijk gerechtje, vergezeld van een witte côtes du rhône uit het wijnarrangement van 18,50. Naar wens schenken ze heel keurig halve glaasjes voor 60% van de prijs. De bediening weet echter niks zinnigs te melden over de geschonken wijn, dus je moet zelf een snelle blik werpen op het etiket. Vervolgens komt er een heldere gevogeltebouillon met parelhoentoastje en dragonolie. Lekker die anijssmaak van de dragonolie. Het toastje is wat minder, omdat hiervoor hetzelfde saaie hollandse afbakbrood voor wordt gebruikt als in het broodmandje op tafel staat. Vervolgens komt een pakketje van zalm en truffelsalsa en zelfgemaakte spätzle. De zalm is in de aluminiumfolie te ver doorgegaard. We kregen er een gewürztraminer bij. Vervolgens een spoom oftewel boisson frappé - bestaat dit nog? Als hoofdgerecht een hertenbiefstuk met wilde appeltjescompote. Het lekkerste op dit bord vind ik de zelfgemaakte aardappelkroketjes. We kregen er een spätburgunder uit de Mosel-Saar-Ruwer bij. Als dessert tot slot een ijsparfait van ananas met vers fruit en limoensaus met lavendel en een glas moscato d'asti. Helaas geen kaas. Bij het kopje automatenespresso wordt het me duidelijk dat toch een aantal dingen beter zouden moeten bij dit restaurantje. www.labergerie.nl

Vorige week was het tijd voor het kerstdiner bij mij op kantoor. Na zeer goede verhalen te hebben gehoord over Brasserie Plinius (Denneweg 59a, Centrum, Den Haag, 070-3615212, geen www) zijn we daar eens gaan kijken. Het staat bekend om zijn bediening en de uitstekende prijs/kwaliteit verhouding: voor EUR 35 krijg je met veel plezier een driegangenmenu van hoog niveau voorgeschotelt. Verder hebben ze uitstekende wijnen (inkoop voornamelijk via de Gouden Ton). De indeling is stijfvol, knus, niet al te groot. Geen neonverlichting of opzichtige kunst aan de buitenkant (je loopt er zo voorbij), moet het helemaal hebben van mond-op-mondreclame en al lopen ze al 6,5 jaar zeer succesvol om de hoek van ons bedrijf, bijna niemand kende het. Kortom: perfect voor een kerstdiner met 22 man. Het restaurant werd voor ons afgesloten, waardoor het apperitief met een uitstekende prosecco heel intiem was. Vooraf kregen we een terrine van fazant en eendenlever. Vond de terrine erg goed, maar de eendenlever mistte net voldoende vet voor de zoete Moscatel uit La Mancha. De wijn was zelf erg lekker, maar vanwege zijn zoet vroeg in het programma een gewaagde keus, die helaas niet goed uitpakte voor de witte wijn daarna. De chileense chardonnay werd erg waterig, maar de op de huid gebakken zeebaars op knolselderijpuree met noilly prat saus maakte voor mij veel goed. Wel hoorde ik dat de vis bij sommigen wat 'snotterig' was. Wellicht het effect van 22 man tegelijk uitserveren? De hertenboutbiefstuk met in rode wijn gestoofde zuurkool was geweldig. En de Allegrini van Pallazo della Torre (zie foto) was dat helemaal. Moet als IGT Verona verkocht worden, want is een mengsel van amarone en ripasso. Een heel warm glas, met veel kruiden en omdat het niet volledig amarone is, heel goed betaalbaar (denk: EUR 15 bij de Gouden Ton). Netjes in de alcohol ook. Kon goed doorgeschonken worden bij het stukje Stolwijker en Reypenaer VSOP. Dessert bestond uit gestoofde comeche peren met saffraan-vanille ijs (top toet), waarbij de uitstekende Ctx de Layons Clos de Catherine werd geschonken. Koffie na, kleine keus van goede digestieven tegen goede prijs en na middernacht weg gegaan. Topavond.

Uit eten met mijn ouders is een delicate kwestie. Ik doe ze geen plezier met vreemde uitheemse buitenissigheden of rokerige bruine etablissementen. Waarheen te gaan? Mijn culinaire collega Marnix zette hoog in met voorstellen als Amerone en Mimosa. Uiteindelijk is het restaurant Louis geworden. Qua omgeving verwacht je op dit gedeelte van de Nieuwe Binnenweg tussen de coffeeshops alleen nog maar de zoveelste doner kebab gesitueerd en geen Franse keuken. Maar met Het Westerpaviljoen en twee designmeubelwinkels in het zichtsveld mag restaurant Louis zich tevreden stellen. De aankleding van Louis kan omschreven worden als lounge-achtig. Creme-kleurige stoelen en banken in een aangenaam verlichte ruimte. De bediening is attent en oplettend. Op de menukaart valt vooral de uitgebreide keuze van voorgerechten op. Met de menukaart wordt ook een kaart met de dagelijkse wisselende gerechten geleverd. Ook op deze kaart meer dan genoeg keus. De gerechten op het dagmenu spreken mij overigens meer aan dan de standaard kaart. Ik kies voor gegrilde zeebaarsfilet met kaviaar van courgette en kappertjes. Hierbij valt vooral de kaviaar van courgette op. Een goede combinatie met de vis. Het dessert is mij eigenlijk het best bijgebleven. Een ontzettend lekker warm chocoladetaartje. Saillant detail bij de cappuccino: er kwam er slechts een door de keuring. De andere twee waren naar een schuimparty geweest. Eindoordeel passend bij de rest van de straat: van een keertje word je niet verslaafd... www.restaurantlouis.nl

De bijgevoegde foto betreft geen fout. Een diner bij muZIEum in Nijmegen vind plaats in volledige duisternis. In dit museum kan je kennis maken met de leefwereld van blinden en slechtzienden. Heel indrukwekkend is de 'Ontdekkingstocht door het donker'. Dit is een wandeling in volledige duisternis, gelukkig onder begeleiding van een blinde gids, door een huis, maar ook in de 'buitenlucht'. Elke 2e vrijdag in de maand kan je verder een diner als een blinde ervaren - dus ook in volledige duisternis. De blinde ober begeleidt je naar een tafel die je deelt met maximaal 5 andere gasten. Wat er geserveerd wordt is een verrassing. Je glas wijn wordt voorzichtig door de ober aangegeven. Het voorgerecht staat al klaar. Ik proef visterrine, gerookte heilbot? En rivierkreeftjes of zijn het garnalen? Takje peterselie en dille. En enkele in reepjes gesneden zongedroogde tomaat - dat weet ik zeker! Vervolgens komt het hoofdgerecht. Aha aardappelpuree, rode kool, een stoofpeertje en 2 stukken vlees. Zou dit klapstuk zijn? Het gerecht op je bord identificeren is erg moeilijk maar wel spannend. Net als de kennismaking en communicatie met je tafelgenoten. Netjes je bord leeg eten is een nog grotere uitdaging. Gelukkig kunnen je tafelgenoten het niet zien als je met je vinger in de puree prikt of het stuk vlees gewoon met de hand aan het eten bent. Als dessert volgt er een glaasje met mousse van (witte?) chocolade en kokos. Verder een stuk taart met diverse vruchten, aardbeien met slagroom en diverse stukjes chocolade. Zowel op culinair als op maatschappelijk vlak een unieke ervaring. www.muzieum.nl

Midden op het nogal ongezellige Muzenplein in Den Haag zat enige jaren geleden 'Noord', een restaurant met Zweedse specialiteiten, IKEA interieur en lounge ruimte. Goed gegeten, leuk ambiance, wou weer terug. Na enkele maanden was het echter al weer dicht (ik dacht dat het aan de locatie lag, maar blijkbaar waren er financiele problemen van een hele andere soort...) en het heeft bijna drie jaar geduurd voor er een nieuwe eigenaar in zat. Inmiddels zit al een tijdje een locatie van Keizer Culinair erin (Muzenplein 121-123, 2511GK Den Haag, 070 - 780 18 84), waar kookworkshops en -cursussen worden gegeven onder de begeleiding van Lars Vermey en Regine Rosink. Naast deze activiteiten runnen ze echter overdag ook een lunchroom. De zaal is lekker ruim opgezet, niet al te veel tafeltjes, dus nooit het gevoel dat je op elkaars lip zit wat nog wel eens het geval is bij lunchrooms. Capucchino wordt met de hand opgeklopt ('Wil je met of zonder cacao?'), de zelfgebakken focaccia is een leuke touch en alle broodjes op de kaart zien er goed uit. Geen ruime keus, wel alles vers, plus elke dag een 'pasta van de dag' en 'soep van de dag'. Ik had de pasta met gehaktballetjes, een lichte maar pittige tomatensaus en een simpele side salad. De side salad kan wat leuker, ik vond hem een beetje kaal, maar de pasta was erg goed. Mijn tafelpartner had de spaghetti carbonara die mooi romig was. Ik weet uit een vorige ervaring dat ook de aanwezige wijnen erg goed kunnen zijn en een kookles met een grote groep is altijd gezellig. Zeer zeker een aanrader! www.keizerculinair.nl/Den%20Haag.htm

Bij een vishandel (Schuitemaker) een visrestaurant openen - klinkt als een topconcept! Daarom maar eens bij Sild in Sassenheim gaan eten. Als aperatief namen we de huis-bubbels: een Prosecco. Hoewel bubbels... bij twee tafelgenoten waren er geen bubbels te bekennen. Kwamen deze uit een oude open fles? De serveerster kon onze klacht echter niet waarderen. Er zitten toch echt wat bubbels in demonstreerde ze al walsend met de glazen. Daarna ging ze midden in de zaak verhaal halen bij de gastheer, gaf nog een wals-show, waarna ze alsnog met nieuwe glazen aankwam, de ene wat voller dan de andere (afgemeten aan wat we eerder reeds hadden genuttigd). Er werd ook lekker brood, fleur de sel, ansjovismayonaise en geconfijte kersttomaten op cornflakes geserveerd. Het eerste gerecht was een heerlijke rillette van makreel met rode bietjes en rode bietenijs. Ga ik zeker zelf een keer maken. Jammer dat de kok het schijfje brood had laten aanbranden. We dronken er naar eigen keus een witte Jacques Girandin Santenay Les Terrasses de Bieveaux 2004 bij. Ze hebben een mooie gevarieerde en soms verrassende wijnkaart. Daarna volgde een bisque van hollandse garnalen en bitterbal van garnalen - altijd lekker. We namen er een Fabio Contato Lugana DOC 2003 bij. Als hoofdgerecht volgde er heilbot (bij sommigen te droog) met cantharellen en witlof. Het wijnadvies van de gastheer, een Colli Berici VQPRD Tocai Rosso 2005 (Italiaanse grenache) leek een interessante wijn op de kaart, maar bleek minder geslaagd in combinatie met het gerecht. Het dessert met peer, chocolade en Pedro Ximenes-ijs maakt weer wat goed. Tot slot een uit de kluiten gewassen espresso en voor de liefhebber een cappuccino in de 'kopje lawaaisaus'-stijl. Koffiecursusje voor het personeel? www.sild.nl

In restaurants met een beperkte keuze op de kaart heb ik altijd veel vertrouwen. Heb liever kleine keuze uit vers bereide gerechten in plaats van een onuitputtende kaart waar het merendeel uit de diepvries of fabriek komt. Een Thais restaurantje met beperkte kaart is bijvoorbeeld Blue Mekong in Rotterdam. Per maand staat er één rijsttafel op het menu, waarvan je 7, 9 of 11 gerechten kunt krijgen. De prijs is dan 21, 23 of 25 euro. Als extra staan er nog loempia's, garnalen, soep en desserts op de kaart. We namen het meest uitgebreide menu met Gebakken Thaise wantan (Khaew Thod), Kipfilet in milde curry (Gang garee khai), Pittige Thaise gebakken eiersalade (Yam gai), Gebakken mie (Mie krob), Salade met varkensgehakt en koriandersaus (Yam moo tod), Gebakken groenten in oestersaus (Phad Phak ruam), Ananassalade in tamarindesap (Yam sapparot), Gebakken kipfilet in basilicumsaus (Khai Tod), Biefstuk in oestersaus (Nueaphad naam man hoi) en Visfilet in rode curry (Plachae chi). Vooral de vis vond ik heerlijk. Van buiten krokant en van binnen sappig en zacht. Blue Mekong is niet een restaurantje om een hele avond lang te tafelen. De gerechten worden vrij snel achter elkaar geserveerd waardoor je na 45 minuten al het dessert kan gaan uitkiezen. Het interieur met toiletrollen als servetten, plastic bordjes en gele tl-balken geeft Blue Mekong zijn unieke eigen sfeer. Reserveren noodzakelijk. www.blue-mekong.nl

Restaurant Fugu in het Westelijk Handelsterrein was aan het verhuizen/verbouwen dus mooi moment om met de watertaxi de Maas over te steken naar de Wilhelminapier. Dan maar eens restaurant Ono gaan proberen. Dit restaurantje ziet er super trendy uit. Veel wit, mooie lange banken en door de hele zaak wisselende kleurenverlichting die je ook in sauna's of stoombaden hebt. De wijnkaart is indrukwekkend. Deze begint met heel veel Europese wijn en eindigt met 6 kwaliteits-saké's. We namen de Kimoto Junmai saké 43,50 per fles, mooi gekoeld en geschonken in een kunststof Masu (drinkbakje). Ono heeft geen klassieke sushi-bar met uitgestalde waar en een sushi-chef, maar ze serveren het wel. De keuken ligt één verdieping hoger en wordt via een lift naar beneden gebracht. We namen de sushi moriawase met 8 stuks voor 15,50, sashimi moriawase 5 voor 17,50 en voor de liefhebber 2 rollen california maki voor 13,50. Je kan geen sushi à la carte bestellen. Bij de sashimi zaten lekkere garnalen, alles geserveerd op een bedje van daikon, wortel, sla, scheuten, rode ui, peterselie (eigenlijk heel veel dus). De nigiri-sushi bestond uit ei, zalm met rode ui, zeebaars, tarbot, garnaal, coquille, maguro-tonijn en echte krabpoot. De sushi's waren echter veel te groot. Dit kan je met moeite nog eenhapsbrokken noemen. Daarna namen we usuyaki (plakjes gegrilde ribeye steak met knoflook en lentui) - lekker, saba sogayaki (gegrilde makreel) en de specialiteit van huis: creamy spicy seafood yaki (gegrilleerde seafood in pikante roomsaus). Algemeen aziatisch gerecht, zo had de schrijver van de menukaart ook moeite met vertaling. Voor de vegetarische eter is er naast een groene salade en Chinese wakame salade, een groententempura en gefrituurde tofu. www.ono-restaurant.nl

Jaren geleden is het al eens geprobeerd in Rotterdam: een kopie van het preuvenemint in Maastricht. Een proeffestijn waarbij plaatselijke restaurants kleine hapjes voor een symbolisch bedrag aanbieden zodat je een goede indruk kan krijgen wat de diverse restaurants te bieden hebben. Het eerste Rotterdamse eetfestival aan de Entrepot haven is een stille dood gestorven. Wist men niet de goede restaurants te strikken? Deugde de lokatie niet. Was het concept niet juist uitgevoerd: in plaats van kleine hapjes voor een paar gulden werden er complete menu's geserveerd waardoor je eigenlijk maar één standhouder kon uitproberen. Nu wat jaartjes later volgt een nieuwe poging met Heerlijk Rotterdam. Nieuwe lokatie is de Parklaan, tussen de mooie oude panden en dus tussen het Westelijk Handelsterrein en het Park in. Naast de buitencategorie Parkheuvel en Hermitage enkele restaurants van De Engelgroep: De Engel en Rosso, klassieke Rotterdamse brasserie De Pijp, In den Rustwat, Chalet Suisse, Mimosa, nieuwkomer Boudoir en als enig niet Franse restaurant in het rijtje: Ono. Het festival is geopend van vrijdag 31 augustus 2007 tot en met zondag 2 september van 13:00 tot 23:00. Gaan Rotterdammers eerder naar bed dan Maastrichtenaren? Gerechtjes zijn van 2 euro tot 12 euro! Waarom je ook nog een entreeprijs van 7 euro moet betalen bij het bezoek aan de restaurants is me niet duidelijk. www.heerlijkrotterdam.nl

Het enige echte Japanse restaurant van Rotterdam is nieuw leven ingeblazen: we noemen haar Azi 28. Ben vergeten te vragen waarom ze deze naam nu hebben gekozen, maar in iedergeval staat de oude sushi-chef weer gewoon achter zijn bar. De zoon van de vorige eigenaar heeft de zaak overgenomen en staat in de keuken. Het oude bedienend personeel is of terug naar Japan of is nu voor iets totaal anders gaan doen. Een van de nieuwe gezichten is een 'Nederlander' van Japanse ouders. 100 % ingeburgerd valt hij van de ene in de andere verbazing als hij de bestelling opneemt: Tonijn met natto (gefermenteerde soja-bonen), Hotate (coquilles) butter, Gyoza, Chikuwa isobe age (heerlijke gebakken vispasteitjes). Dat wij zomaar Tori Kawa (spiesje van gekrokant kippenvel) bestellen terwijl er geen vertaling bij staat, ha ha! Hij legt uit dat Azi 28 nog niet officieel geopend is en dat daarom de kaart nog beperkt is. Wat wel is gebleven is het authentieke Japan-gevoel om als enige Nederlander tussen voor de rest alleen maar Japanse gasten te eten. De sushi is vertrouwd lekker, in iets andere combinaties. Eén toro minder en geen tamago meer in ruil voor een prijsverlaging naar 20 euro. Het vroegere naastgelegen Benkei (teppanyaki-gedeelte) met karaoke-kelder is overigens wel verkocht. Het wordt een Surinaams restaurantje - tja die hadden we nog niet in Rotterdam. Kruiskade 28, Rotterdam, 010-4143338. www.benkei.nl

Na 2 dagen bistro-eten wilde we op de laatste avond in Reims eens een brasserie proberen en wel Brasserie du Boulingrin www.boulingrin.fr . Helaas hadden we niet geserveerd en was deze helemaal vol. Dan maar naar de overkant van de straat (Rue de Mars) naar Au Petit Comptoirs. Dat was geen verkeerde keuze. Al tijdens het doorspitten van de metershoge wijnkaart en menukaart vielen zowel de kaaswagen als de dessertwagen op, die de serveersters telkens met zijn tweeën van de hoge naar de verlaagde eetzaal tilden. We namen Champagne als apéritif . Doet u er maar één. Bleek achteraf een milesimé van 16 euro per glas - oeps. Als amuse kwam een lepel zalmtartaar - beetje simpel. Als voorgerecht namen we Carpaccio de pieds de porc, sauce gribiche et tuile au parmesan - oftewel carpaccio van varkenspootjes met een soort mayonaise gemaakt met hardgekookte eieren en augurkjes en een dak(-je) van parmezaanse kaas. De varkenspootjes is ook een specialiteit van de streek en waren ook bijzonder lekker. Wel beetje grote te portie. We dronken er een fles biologische Château de Coulaine Chinon blanc 2004 bij, witte Chinon dus van Chenin Blanc-druif. Dezelfde fles ook nog bij het hoofdgerecht: gebakken eendenlever met couscous. Daarna wat stukjes kaas van de geweldig kaaswagen. En toen... na 2 dagen 2 keer per dag zwaar tafelen was er voor de geweldige dessertwagen geen plaats meer. We sloten daarom maar af met slechts een koffie, maar wel heerlijk gezet. De rekening was 160 euro voor 2 personen.

In het dorpje Ay, vlakbij Epernay zitten bijna 40 wijnboeren of champagnehuizen, waaronder het wereldberoemde Bollinger. De busladingen vol toeristen lijken niet echt een impuls voor de plaatselijke horeca, want er lijkt maar één behoorlijk restaurant te liggen: Vieux Puits. We namen het marktmenu met vooraf rauwe ham met groene sla en vinaigrette, geitenkaaspakketje van filodeeg, wat schijfjes rettich, radijsje en truffelaardappel. Als hoofdgerecht kwam er gestoofde haan met paddestoelen, spinazie, taartje van prei en een heerlijke aardappelpuree. We dronken er een rode Louis Jadot Santenay Clos de Malte bij. Als kaas kregen we maroilles en de specialiteit van de sommelier: camembert met marc van champagne, rozijnen in marc de champagne en kleine stukjes gedroogd fruit. Als dessert tenslotte ijs in de vorm van crème brûlée: vanille-ijs met een drankje er doorheen, ik gok cointreau, met daarop de gebrande suikerlaag en wat gesuikerde rode bessen. Ook dit gerecht is thuis voor herhaling vatbaar. En het restaurantje ook als ik weer in de buurt ben.