Parkheuvel

eetlog Was jarenlang verslaafd aan de ogenschijnlijk eenvoudige, maar oh zo prachtige gerechten van Cees Helder. Het was dan ook zo'n schok voor me toen de zaak werd verkocht, dat ik er jaren niet meer ben geweest. Tot vandaag. Vertrouwd loop ik de hoge trap van het prachtige witte pand aan de Heuvellaan naar boven. Daar is de hartelijke ontvangst door het personeel als vanouds. In het verleden was er wel eens kritiek over het, wellicht wat conservatieve, crème interieur. Deze is nu veranderd in een Duizend-en-één-nacht stijl met lounge-muziek op de achtergrond. Had het persoonlijk veel strakker ingericht, maar daar is ondertussen al zo veel over geschreven. De toch ietwat saaie bleekselderij, chips en canapé's met rauwe ham (Cees Helder) zijn vervangen door luxe borrelhapjes: prikkers met wagyu-salami, filodeeghoorntjes met tonijn, witlofpunten met truffelmayonaisse en sesam-karamel-rolletjes met piccalily. Het 'welkom uit de keuken' bestond uit ansjovis met een toastje. Bij de door de toast heen gegaarde ansjovis herken ik Cees Helder's receptuur. De eerste gang bij de lunch (60 euro inclusief kaas en keuze uit vlees of vis) was bij ons Europese kreeft. Met verschillende soorten texturen met kreeft, mousse, gelei, ook echte stukken kreeft, gegarneerd met onder andere rossa di tropea-uien doet Parkheuvel nu ook wat anderen doen. We dronken er een heerlijke Grüner Veltliner bij. Als hoofdgerecht kozen we voor het lamsvlees dat graast op de Eperheide. Deze werd vergezeld met stukjes courgette, geconfijte paprika, artisjok, dubbel gedopte tuinbonen en een klein loempiaatje. Bij Parkheuvel doen ze niet aan vacuüm-garen, hebben ze geen Röner, maar garen ze het vlees wel heerlijk zacht in oven met automatische kerntemperatuurmeting. We dronken er een Allegrini Palazzo della Torre IGT bij. Deels van gedroogde druiven, dus volgens de keurige, welbespraakte, maar zeker gezellige bediening een 'halve Amarone'. Vervolgens ging ik voor een selectie van geitenkaas. Trots adviseerde men hierbij een Domaine Eric Bordelet Poiré. Had ik echt nog nooit gedronken. Samen met wat madeleines volgde een dessert met panna cotta, crème van Haagse hopjes en knapperige karamel. Daarbij een jonge, zeker geen zoete, Sauternes. Daarna zelfs voor een sterrenrestaurant een keer een echte espresso met uiteraard heel veel friandises. Als 's avonds Cees Helder naast me in de rij staat bij een klassiek concert overweeg ik hem aan te klampen voor een praatje over de goede oude tijd, maar weet me in te houden. Parkheuvel is nu van Erik van Loo.