Vrouwen die licht tot matig drinken komen minder aan dan vrouwen die helemaal niet drinken, zo blijkt uit een studie die afgelopen week gepubliceerd is in de Archives of Internal Medicine. De onderzoekers, afkomstig van de Harvard School of Public Health, komen tot deze conclusie na de analyse van data afkomstig uit een 13-jarige cohort studie, waar ruim 19.000 Amerikaanse vrouwen aan deelnamen. Verschillende (inter)nationale nieuws websites (CNN, Nu.nl) maakten de laatste dagen al melding van dit onderzoek. De strekking van deze nieuwsberichten was iedere keer dat vrouwen de drank niet meer moeten laten staan om op gewicht te blijven, iedere vrouw die niet dikker wil worden zou juist dagelijks een paar glazen extra moeten drinken! Wijn drinken om dun te blijven. Dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn, nietwaar? En dat is het ook. Zie voor het volledige artikel www.sciencepalooza.nl/?p=2111

Afgelopen zaterdag heb ik met een vriend bij het zeer hippe Restaurant Luce gegeten, in hartje Utrecht. We hadden niet gereserveerd, dus zijn we aan de langwerpige bar in het midden van de zaak terechtgekomen. Ze hebben een kleine, wekelijks aangepaste kaart, voor een vaste prijs van EUR 39. Het voorgerecht bestaat uit drie antipasti, die aangepast kunnen worden aan eigen wensen (allergieen, etc). Hoofd is vis-vlees-vegetarisch, en een keuze van drie toetjes na. Daarnaast een grote selectie aan Italiaanse wijnen, die allemaal (!) per glas besteld kunnen worden. Het concept was Cocktails, Dinner and Grappa, dus dat geeft ook wel aan wat de andere mogelijkheden waren als aperitief. De bediening is los, maar correct en de meesten hebben gelukkig ook verstand van wat er op tafel is gezet. Het eten was erg goed, met mooie porties. Alles perfect klaargemaakt, met simpele ingredienten. Het is ook wel een beetje mensen kijken, want wat een verschillend volk trekt het aan. (Of ligt dat aan Utrecht?) Restaurant Luce, Visschersplein 75, 3511 LX Utrecht, 030 2333008

Gary Vaynerchuk is de zeer enthousiaste presentator van Winelibrary TV (tv.winelibrary.com/), een echte webceleb ook wel onder de naam Gary V. Hij maakt mooie afleveringen van ong twinig minuten over wijn. Het doel (aan het einde van elke aflevering): 'You, with a little bit of me, we are changing the wine world'. Oftewel: educatie van de consument zodat die betere keuzes maakt en de bagger uit de wereld bant. Kan ik alleen maar mee eens zijn. Duidelijk commentaar, eerlijk (hij kraakt ook duidelijk af als het nodig is) en vooral enthousiasmerend. Zijn standaarduitspraken ('Let's take a sniffy sniff') lijken flauw, maar voegen alleen maar toe aan het huiskamergevoel. Ik zou zeggen: een pionier op het gebied van wijnpromotie die het verdient om navolging (en fans) te hebben en krijgen. Directe aanleiding om hem nu eens te noemen op eetlog.nl: zijn tweedelige interview met Peter Mondavi (afl 669 en 670). Zeer de moeite waard, met een inzicht in het verleden van Californische wijn, de recente ontwikkelingen bij Mondavi en het proeven van drie wijnen van Charles Krug wijngaard van Mondavi. Weet iemand overigens of dat uberhaupt in Nederland te krijgen is? Ik kon het niet vinden, maar vrees het ergste over de prijzen als ik het wel vind. Ik ben afgelopen week toevallig in zijn eerste zaak geweest (Summit, NJ) waar het allemaal is begonnen, die om de hoek van mijn ouders bleek te zijn. Twee verdiepingen met wijn, van goedkoop tot duur, alles is er. Vooral de tweede verdieping is dan natuurlijk de moeite waard, al vind ik zelf dat de gemiddelde Nederlandse topzaak beter (vooral breder) is toegerust. Hij wordt (in de VS) regelmatig uitgenodigd als keynote speaker en dat kan ik me goed voorstellen als je hem van het scherm ziet spatten. Als je wilt kun je hem ook via Twitter volgen (@garyvee). (Of mij: @artsapat). Overigens doet hij ook veel op het gebied van nieuwe technische snufjes (daar heeft hij een apart videokanaal voor) en komt het regelmatig voor dat hij zijn andere grote liefhebberij (sport) ook aan bod laat komen. Zo was er een tijd geleden: wat is de beste wijn bij de 25 jaar oude kauwgom van een pakje football plaatjes die hij nog had gevonden...

Heb je nog een fles staan die wacht op dat ene moment, dat maar niet komt? Dan is er op 28 februari 2008 de 2e Open Die Fles Avond! Het is de Nederlandse evenknie van wat Dorothy J. Gaiter en John Brecher al weer negen jaar geleden in de Wall Street Journal voor het eerst hebben georganiseerd: 'Open That Bottle Night'. Een jaarlijkse terugkerend moment, op de laatste zaterdag in februari, waarop 'die ene fles' eindelijk eens open gaat. Flessen met herinneringen aan geweldige vakanties, verloren dierbaren of bitterzoete momenten. Flessen die laten zien dat wijn meer is dan liquide middelen: het is geschiedenis, geografie, relaties en al het andere dat echt belangrijk is in het leven. In de VS is het al een verschijsel dat inmiddels speciale OTBN feestjes heeft voortgebracht, en afspraken van mensen die na jaren bij elkaar komen om gezamelijk flessen wijn open te trekken. En restaurants maken er een speciale gelegenheid van. In navolging van dit goede idee heb ik daarom vorig jaar al voorgesteld: Open Die Fles Avond! Pak die bijzondere fles, nodig vrienden uit en trek hem open! En laat natuurlijk een berichtje achter op mijn website om te vertellen wat je hebt gedronken, waarom en met wie. En hoe hij smaakte... Voor de voorbereiding heb ik nog tien tips op mijn Hyves blog gezet: artsapat.hyves.nl/blog/20254481/Open_Die_Fles_Avond_28_februari/7UtK/?pageid=847YFI80HQG40WO44

Een gewaagd, maar erg interessant idee: bouw een hypermodern sportpaleis (fitness, indoor golf, verscheidene groepsportruimtes, uitgebreid zwembad) met extra 'wellness' mogelijkheden (van zonnebank, via pedicure tot aan kinderopvang voor tijdens het sporten) en om het af te maken doe je de kantine in handen van 'Jeunes Restaurateurs D'Europe'-lid 'Lepels' in Schiedam. Het resultaat is het prachtige Welnesselande in Barendrecht dat nu bijna een jaar proef draait en in het weekend van 8 feb 2009 officieel open gaat. Maar het gaat hier nu natuurlijk om die kantine. Met een vleugje ironie is het Canteen gedoopt, maar als je een sportkantine verwacht... De aankleding en atmosfeer is hip, lounge en rustig met warme kleuren. Al is de locatie misschien een beetje raar, het is wel een mooie plek in een mooi gebouw met aardige accenten. Zo ben ik erg benieuwd naar het glazen gedeelte in de vloer boven het zwembad dat ze aan het bouwen waren toen ik er was. (Nee, je kijkt niet naar halfnaakte mensen tijdens het eten. Wees maar niet bang.) Er is een ruimte bij binnenkomst met loungebanken waar je goede (heel goede) koffie kunt krijgen en rustig bijvoorbeeld de Bouillon! kunt lezen die er klaar ligt. Altijd een aanrader. In het restaurantgedeelte staan maar een paar tafels. De kaart met drie-gangen menu's die ze in het begin al hadden is er inmiddels uit. Dat werkte daar (nog) niet en ze moesten te veel weggooien. Inmiddels is er een zeer goede lunchkaart, maar mij is beloofd dat het altijd mogelijk is om wat uitgebreider te eten als je wilt. De kok is goed genoeg. Het restaurant is juist ook bedoelt voor niet-leden van de sportschool, en is open voor ontbijt, lunch en diner. Kwaliteit van de producten is uitstekend, zoals je mag verwachten van een zusje van Lepels. Het meeste is biologisch, brood is vers en knapperig en de opmaak is simpel en smaakvol. Details als sauzen of de koekjes bij de koffie komen uit de keuken van Lepels en zijn dus geen fabriekswerk. Ze hebben een paar wijnen per glas voor redelijke prijzen. Leden van Wellnesselande kunnen met een vingerscan betalen, wat 15% korting oplevert. Omdat de Barendrechters het nog niet echt kennen is het er eigenlijk altijd rustig. Voor ons een nieuw rustpunt voor op de zondag. (Na het buikspierkwartiertje...)

Gisteren tussen werk en een avondprogramma wat tijd over, waarin ook nog vergaderd moest worden. De afspraak was voor het Kurhaus in Scheveningen. Ik was vroeg en had mijn oog laten vallen op Solo Vino, een wijnbar vlak naast de ingang van het Kurhaus (aan wat niet zo lang geleden is gekozen tot het lelijkste plein van Nederland, die inmiddels is opgeknapt) die ik een jaar geleden al een keer had gezien. Toen kwam het helemaal niet uit, nu ben ik naar binnen gegaan om een glas wijn te drinken, te lezen en te wachten op de afspraak. De wijnkaart is Italiaans, met ongeveer 30 wijnen per glas en verder nog veel wijnen per fles. De wijnen zijn ingedeeld in 1, 2 or 3 trosjes, van fris tot stevig. Voor de gemiddelde wijnconsument voldoende informatie denk ik zo. Mijn eerste glas, bij een artikel over vaccineren (!), was een Barbera D'Asti (precieze details even kwijt, EUR 6,25) die iets minder fruitig is dan ik gewend ben van Barbera. Een goede combinatie met een trio van bruschetta's: klein hapje, maar mooi opgemaakt en erg lekkere tomaten! Later nog samen met de afspraak tijdens de vergadering gegeten: beide een stukje vlees. Ik had een glas Castello di Bossi 'Girolamo' IGT '97 (EUR 9,75). Tafelpartner had een glas Chianti Classico (EUR 3,75) die erg goed was, zeker voor zijn prijs. Vond de prijs van het eten wat aan de stevige kant, maar de sfeer, de uitstekende bereiding, de goede wijnen (en de bediening!) maakten heel veel goed. Als je komt om te lezen: de verlichting is meer sfeervol dan nuttig.

Dit jaar is mijn kerstdiner in een huisje in Hoenderloo op de Veluwe. Kleine keuken, geen oven, geen diepvries. Dat wordt dus zelf goede pannen meenemen, geen ijs als toetje en ook geen lokale wilde zwijnen klaarmaken. Het andere gezin waarmee we de kerstdagen gaan wandelen gaat al 'iets pluizigs uit het bos' klaarmaken (succes met de aanwezige keuken), dus wij gaan dit jaar eens op een hele andere toer: vegetarisch. Het idee is een estafette diner met in elke gang minimaal 1 ingrediënt dat terugkomt in het volgende gerecht. Het meeste van de gerechten heb ik uit het voortreffelijke kookboek 'Lekker Hollands' van Jolanda van der Jagt, vol met heerlijke gerechten van vaderlandse bodem. Veel aandacht voor versheid en het anders klaarmaken van echt Hollandse groenten en vlees. DInsdag thuis ga ik vast vier broden bakken (meel en bakbenodigdheden via 3-Kleur Grutterij gevestigd in Molen De 4 WInden in Rotterdam Noord). We beginnen op tweede kerstdag met crostini's (even wat dun gesneden (stok)brood op de grillpan, insmeren met knoflookteen) met tomaat, olijfolie, amandelsnippers en truffelolijven ernaast. Niet echt Hollands, maar goed. Daarna komen crostini's met verse boerenkool en ansjovis. Hoofdgerecht is pappardelle met gemengde paddestoelen en kaas (zie foto - 'The Naked Chef') met gestoofde boerenkool erbij. Tussengerecht zijn vier stukjes Hollandse kazen: Olde Terwolde omdat een van de aanwezigen uit Terwolde komt, de EKO kaas die mijn kaasboer verkoopt (volledig vegetarisch gemaakt - blijkbaar zit er in gewone kaas ook dierprodukten, in ieder geval is hij erg lekker), truffelkaas hier uit de omgeving en een zacht geitenkaasje. Daarbij doen we verse cranberry compote. Het idee hiervoor hebben we ooit opgedaan in Zuid-Frankrijk (1 plakje harde Pyreneeën schapenkaas met wat zwarte kersen compote) en hebben daar nu onze Hollandse versie van gemaakt. Toetje zijn chocoladedaatjes met gedroogde cranberry's en amandelen, zodat we met de amandelen ook weer een cirkel rond hebben met het voorgerecht. Onze gasten zijn geen wijndrinkers, dus ik zorg gewoon dat ik voor eigen smaak een goed fles wijn heb (zit te denken aan een gerijpte droge sherry). Graag hoor van jullie wat jullie plannen zijn!

Wat een toeval. Op de dag dat ik met mijn wijnclubje een 'top-Loire' proeverij doe, komt het bericht dat de topproducent van de Poulliy Fumé, Didier Dagueneau, omgekomen is in een vliegtuigcrash. Net als die andere helden John Denver en Buddy Holly. Didier was enfant terrible, met ruzie met iedereen in het dorp, maar zijn wijnen waren geweldig. We hadden op de proeftafel maar liefst vier van zijn wijnen. De instapversie Blanc Fumé gaat voor EUR 50 over de toonbank, als je hem al kunt vinden. De 2005 kan nog tot 2010, uniek voor Sauv Blanc. Hij had bessen in de geur, hoger zuren, med body en duidelijk het Pouilly Fumé 'kattenpis' aroma. Vervolgens de Buisson Renard (floraal, menthol, steenvruchten, med+ zuren & body & alcohol, tikje aceton, EUR 70, tot 2011), de Pur Sang (floraal, met macademia noten in de neus, med body en hoge zuren, EUR 77, tot 2012) en de Silex (subtiel mineralig, lengte van enkele dagen en rijpe tonen, med+ zuren, med alcohol, EUR 89, tot 2011, maar Didier beweerde zelf tot 2020). Allemaal atypisch, allemaal anders en allemaal geweldig. De vraag blijft of je deze prijs ervoor over moet hebben, maar eens proeven moet je ze zeker. Didier werkte macrobiotisch en dat past ook wel in het plaatje dat je hiernaast ziet. Verder in de proeverij uit Savènierres: Les Vieux Clos en de Coulée de Serrant van Nicolas Joly (de eerste is boterig, met rozebottel en honing in de neus, hoge zuren en alcohol en iets bitter in de finale; de tweede amandelen en peren in de neus, ook hier hoge zuren en hoog alcohol waardoor er een zoetimpressie ontstaat, steenvruchten in de smaak, hoog concentraat - karaffeer deze altijd eerst) en Clos de Saint Yves en Clos de Papillon van Domaine Baumard (de eerste had steenvruchten in de neus en boter, steenvruchten en iets onplezierig chemisch in de smaak, wat bitter; de tweede was rijp, honing, boter en nog wat fruit met lange finale). Alle wijnen waren uit 2005.

Laatst weer eens het recept van mijn oudtante voor Engelse Trifle te voorschijn gehaald (voldoende voor 6 personen - of in ons geval 2 en dan een paar dagen - hmmm). Je begint met gewone oma's cake. Als je van die lekkere zompige uit de supermarkt neemt, droog hem even uit door wat plakken in de open lucht te laten liggen. Zelf had ik een simpele cake gebakken. Leg een laag van plakjes onder in een grote schaal. Formaat grote lasagne. Doordrenk de cake met droge sherry en smeer er een laag aardbeienjam op. Daarboven komt een dikke laag custard. Zelf maak ik die gewoon met custard poeder (50 gr, 65 gr suiker, 1 liter melk), maar de betere goden onder jullie zullen dat best met verse eieren enzo kunnen. Dit laat je even afkoelen en daarna opstijven in de koelkast. Uurtje is voldoende, maar het kan met gemak een dag van te voren. Haal het ruim op tijd weer uit de koelkast (dit is koud niet echt lekker), klop slagroom met weinig suiker (en niet al te dik) en leg dat in een laag op de custard. Daarboven doe je vruchtjes. Ik had nog wat fruit over dat op moest, mijn moeder gebruikte vroeger ingeblikte manderijnepartjes, mijn oudtante blikje met gemengd fruit. Maakt eigenlijk niet echt uit, maar verser is toch beter. Als de vruchtjes er op liggen meteen serveren. Echt heel lekker...

Zoals wellicht bekend heeft de Board of Health van New York City besloten dat grote fastfoodketens (alle restaurants met 15 of meer vestigingen in de stad) binnenkort verplicht zijn op hun menukaart te zetten hoeveel calorieën er in de hamburger, milkshake, gefrituurde kip en frietjes zitten. New York hoopt met haar nieuwe maatregel de strijd aan te gaan met overgewicht; een groot probleem in de stad. Zoals altijd heeft de briljante cartoonist Garry Trudeau in zijn strip Doonesbury een mooi, bijtend commentaar gemaakt op de naiviteit van de (Amerikaanse) consument en wat de gevolgen zijn van de beslissing. De eerste is te vinden op www.gocomics.com/doonesbury/2008/08/11 ('4300 calories for a salad?' 'I can leave off the oreos.'), de daaropvolgende strips zijn het vervolg.

Deze site geeft een leuk overzicht van alles dat ik niet kan met vis, maar anderen blijkbaar wel... Geweldig. Als ik me ooit eens heel erg verveel (maar dan ook heel erg), ga ik eens 1 van deze proberen. www.toxel.com/inspiration/2008/05/30/incredible-sushi-art/. Bekijk ook www.toxel.com/inspiration/2008/05/16/amazing-food-art/ eens, met nog meer voorbeelden van 'Food Art'. En vergeet niet alle andere links te bekijken. Ben zelf wel een fan van (kijken naar) 'Latte Art', maar die 'Food Art with Little People' is ook erg gaaf.

Wil jullie niet onthouden wat mijn proefnotitie is van de 'nieuwste trend' op het terras: de Pink Port waarmee Croft's het 'succes' van de Wieckse Rose in de strijd om de vrouwelijke, jonge terrastijgerin probeert te evenaren. Bij een proeverij thuis had een van de deelnemers, medewerker van een grote Nederlandse importeur, nog een paar slokken over van een eerdere proeverij. Dat moest (waarom eigenlijk?) dus even geprobeerd worden. Het ziet eruit als een gesmolten zuurstok en, helaas, zo ruikt en smaakt het ook. Het is zo zoet dat mijn glazuur zeer deed. Het idee is dat het op terrasjes met ijsblokjes ietwat gekoeld en verdund wordt. Ik zou zeggen: als je er tegen kunt, doe het vooral. Maar ik blijf er verder vanaf (ik val ook niet in de doelgroep). Dan nog liever roosvicee als ik toch verdunde, gekoelde drank op het terras moet hebben.

We gaan zo langzamerhand het hele rijtje aan restaurants in Barendrecht-Carnisselande af. Er zijn er nog een paar te gaan nadat we waren begonnen bij 'De Olijfboom' (zie eerder op deze site). Daarna naar de buurman Lliada: nieuw-Grieks, zeer goed en origineel eten, met een interessante selectie Griekse wijnen. Nu was het tijd voor de volgende op het rijtje: 'Seeparel'. (Havenhoofd 23-25, 0180 - 547833, info@seeparel.nl) Ook hier een strak interieur, maar het leeft meer dan bij de Olijfboom. Half-open keuken waar de brigade rustig bezig was met het voorbereiden van de door vis gedomineerde kaart. Buiten een groot, ruim terras. De menukaart is gevuld met woordgrapjes, waar ik zelf niet zo goed tegen kan. 'Onze os is het haasje'? Zeg dan gewoon carpaccio. Om nog maar te zwijgen over 'De davissie code'... Wat er vervolgens op tafel kwam was goed tot voortreffelijk, zeker voor de prijs. Zelf had ik vooraf pata negra met aspergesalade. De asperge was helaas nog wat te veel ijskast temperatuur. De truffelravioli in bospaddestoelensaus aan de andere kant van de tafel was echt heel goed. De hoofdgerechten zijn niet echt vindingrijk, maar wel goed uitgevoerd. Van de toetjes sprong de bloedsinasappelsoep met gemarineerde ananas en yoghurtijs er ver bovenuit. De wijnen, van Wijnhaven Wijnimport, zijn erg goed. Ik had een fles Grüner Veltliner 'Heiligenstein' 2006 van Weingut Hirsch besteld. Aan de wijnsuggesties bij elk gerecht is duidelijk meer aandacht besteed dan de 'rood bij vlees' die ik nog wel eens tegenkom. Vrijwel alle wijnen kunnen per glas besteld worden, met een ruime keuze vanaf EUR 2,95 per glas voor de huiswijn, oplopend tot EUR 11,50 voor een glas Chablis 1er cru. Personeel is, net als bij andere restaurants in Barendrecht waar ik ben geweest, ook hier een klein probleem, met vooral de onervarenheid en slordigheid. Maar ze zijn wel heel vriendelijk. Net als bij andere restaurants in Barendrecht. www.seeparel.nl

De NRC-Next kookcolumn van Janneke Vreugdenhil is, behalve dat het online wordt gepubliceerd, nu ook in korte filmpjes gepubliceerd. Samen met Eric Corton (Muziek) en Kamagurka (tja, wat doet die eigenlijk (niet) ) openen ze het nieuwe nrc.tv kanaal. Om te beginnen een Voorjaarsminestrone met Knoflook-Basilicumcrostini (via nrc.tv). Het filmpje is kort (3min), duidelijk en informatief. Leuk initiatief, maar je merkt dat het allemaal nog een beetje wennen is, zowel voor camerawerk, als opzet en Janneke zelf. Ik hoop dat er nog veel leuke recepten komen.

Ook in Barendrecht zijn er restaurants. Sterker nog: in het nieuwe Carnisselande, de enorme wijk die in vijf jaar uit de grond is gestampt, is een heuze 'avenue culinaire', met een pleintje, water en een aantal restaurants. Daar zijn we naar de Olijfboom geweest, een restaurant dat meteen indruk maakt met de enorme 200 jaar oude olijfboom voor de deur (het logo is een tekening van deze boom) en het strakke, smaakvolle uiterlijk. Binnen zag alles er goed uit, al zijn de tafeltjes voor twee personen hier en daar wat dicht bij elkaar gezet. Ook de halfopen keuken ziet er puik uit. Het personeel is af en toe wat onervaren, maar daarom niet minder enthousiast, behulpzaam en vriendelijk, dus dat vergeven we ze graag. De paling-risotto van het menu du chef was geweldig, maar waarom afmaken met vier heel zielige supermarkt olijfjes? Hele rare combinatie en absoluut niet lekker. Blijkbaar zijn goede olijven te duur. (Over te duur later meer.) Het hoofdgerecht, kalfsschenkel met truffeljus was goed, over het toetje, hangop met aardbeien ijs, waren de meningen verdeeld. Ik vond zelf het ijs veel te zoet en alleen goed te eten met de uitstekende hangop en de vanillesaus, mijn tafelgenoot vond het toetje heel lekker. De wijn die we erbij hadden, de Ripasso 'Zeni' van Marogne, was prima, maar veeeeel te duur. Sowieso is de prijs-kwaliteit verhouding een beetje zoek hier, want om met twee personen voor meer dan EUR 150 te eten en je dan te moeten opwinden over supermarktolijfjes vind ik toch wel triest. Het verklaart dan weer wel waarom ze (a) de wijnkaart niet meteen meegaven (er wordt normaal toch niet van besteld) en (b) ze zo blij waren toen ik er om vroeg. Heb de volgende dag weer bij eetcafe de Heeren van Barendrecht gegeten, waar ik nog nooit ben teleurgesteld en waar we met vier man exact hetzelfde kwijt waren als met z'n 2-en in De Olijfboom. Volgende keer ga ik bij de buurman kijken: een strak ingericht Grieks-Mediteraans restaurant. www.deolijfboom.nl

Op een van de leukste site die ik ken (cracked.com) staat een leuk artikel over het meest achterlijk dure vijfgangenmenu dat ze bij elkaar hebben kunnen verzinnen. Met wat zoeken hebben ze zo een rekening van bijna $ 6.000 per persoon bij elkaar gespaard. Zonder wijn! Nee, ze drinken er gewoon een (klein) flesje water bij. Maar ja, dan drink je wel hetzelfde water als Paris Hilton: 'Bling H2O' voor ongeveer $ 65 per liter. En nee, niet uit de Alpen, de Himalaya of zo, maar uit Dandridge, Tennessee... Het menu bestaat verder uit een voorgerechtje, soepie, vleesgerecht, visgerecht, dessert en een kopje koffie na. De snack is natuurlijk Iraanse kaviaar (niemand die nog Russische viseitjes durft te kopen - en terecht), de soep is vogelnestjessoep, met voor het eerst voor mij een uitleg wat dat nu eigenlijk is. Het vleesgerecht is een gewone Britse 'Meat Pie', maar dan met ongeveer drie kilo (!) Wagyu, te verkrijgen bij The Fencegate Inn bij Lancashire, Britain. Als vis eten we Gouden Tijgervis en het toetje is The Grand Opulence Sundae van Serendipity in NYC à $ 1.000. De koffie, hoe kan het ook anders, is Kopi Luwak. Oftewel Wezel Stront. Het is een leuk artikel om eens te kijken wat sommige idioten (dat water! HET WATER! ...) over hebben om er een beetje luxueus uit te zien. Lijkt me een typisch geval van 'niet meer weten wat je met je geld moet doen'. Ik heb nog wel een idee hoor. En, misschien nog erger, wat sommige koks denken dat ze nodig hebben om iets bijzonders op tafel te zetten. Wat is er mis met gewoon een leuk stukje vlees, mooi visje, goed klaargemaakt, wat groente en aardappeltjes met een leuk glas Vin de Pays? www.cracked.com/article_15827_pimp-my-plate-most-retardedly-expensive-5-course-meal.html

Mijn zus had laatst een leuke opdracht: een lijstje met wijnen, voor elk jaar dat een nieuwbakken bruidspaar bij elkaar is 1. En dan liefst iets dat aan tafel op 1 avond weggedronken kan worden. Vond het zo'n leuke opdracht, dat ik het jullie niet wou onthouden wat ik er van heb gemaakt. Ik heb het een beetje algemeen gehouden, dus als je bij een goede wijnzaak komt, kunnen ze je daar goed mee helpen. Ik heb combinaties van wijnjaren/gebieden uitgekozen die te boek staan als (erg) goed, met wat persoonlijke keuzes erbij. Over het algemeen telt echter: in een goed jaar kan iedereen goede wijn maken, maar doet niet iedereen het; in een slecht jaar is het heel moeilijk om goede wijn te maken, maar kunnen de besten dat wel. Productiemethode is dus net zo belangrijk (zo niet nog belangrijker). Let dus op of je de verkoper vertrouwt dat hij goed spul in huis haalt. Als ik hieronder extra aanhaal dat je naar de producent moet kijken, dan is dat omdat daar de verschillen in de regio groter zijn dan elders. Verder: sinds de techniek een stuk vooruit is gegaan bestaat echt slechte wijn niet meer in de westerse wereld. Het is meer een kwestie het onderscheid tussen goed drinkbaar en super. Durf dus te experimenteren, zeker als de verkoper zijn hand in het vuur voor een alternatief durft te steken. 2007: als aperitief kun je in 2007 twee kanten uitgaan. De Franse Beaujolais Nouveau / Italiaanse Novello zijn hele jonge wijnen die binnen twee maanden na pluk op de markt komen en snel gedronken moeten worden. Je moet erg uitkijken welke producent het is, als de verkoper er niet veel over kan vertellen: niet doen. Meestal is het namelijk een methode om gewoon snel geld te verdienen. Beaujolais Nouveau moet je in ieder geval altijd Beaujolais-Villages Nouveau nemen, die komt uit de tien beste dorpen. Veel betere kwaliteit. Meestal. De optie waar ik zelf voor zou gaan is het zuidelijk halfrond, en dan met name Chili. Kijk of je ergens een leuke Chileense Sauvignon Blanc 2007 kunt vinden, liefst uit de gebieden Casablanca of Bio Bio of een ander koel gebied. Wat duurder, maar ook zeker een optie is Nieuw Zeelandse Sauvignon Blanc 2007. 2006: Wat ik heel lekker vind (te combineren bij lichte visgerechten) is een Albarino uit de Rias-Baixas (wit, Noord-Spanje). Ook kun je kijken of er misschien (zelfde wijn/spijs combinatie) Muscadet de Sevre et Maine sur Lie te vinden is, uit Frankrijk. 2005: Kijk voor dit jaar eens of je een pinot noir/spatburgunder uit Baden (rood, Zuid-Duitsland) kunt vinden. Super in dit jaar, maar zorg wel voor een goede producent. Niet goedkoop overigens. 2004: Oostenrijks rood en wit zijn beide erg goed in dit jaar. Kijk bijvoorbeeld eens naar de regio Burgenland, met bijvoorbeeld de rode Zweigelt (kun je erbij zeggen dat dit een van de weinige druiven is waar zowel het vruchtvlees als de schil rood is en dat daarom de rode wijn HEEL rood is - normaal is het vlees wit) of St Laurant, druiven die niemand verder kent. 2003: was een erg warm jaar in Europa. Moet je dus uitkijken wat je koopt, want het kan snel te 'jammig' en alcoholisch zijn. Zeker veel witte wijnmakers zijn ontzettend uitgegleden in dat jaar, waardoor veel wijnen al over de kop zijn. Waar het wel goed is gegaan is volgens mij Toscane (Italie), maar dan wel de klassiekers. Bijv Chianti Classico (goede producent!), Vino Nobile de Montepulciano, Rosso/Brunello de Montalcino, allen rood. 2002: Rode bourgogne is erg leuk in dit jaar (Cote de Beaune / Cote de Nuits). Bourgogne is glad ijs qua naamgeving, dus kijk of iemand je hiermee kan helpen. Let ook op je budget, want het kan heel snel naar en over de EUR 30 per fles schieten als je niet uitkijkt, maar het kan ook zeker een stuk goedkoper. Als je durft zou je natuurlijk (witte) Chablis (premier/grand cru) kunnen doen, die is in dit jaar ook heel goed. Om iets heel gewaagds te doen kun je kijken naar Vintage Champagne (volgens de lokalo's ook heel lekker bij een biefstukje zonder saus...), maar ik weet niet of de 2002 al op fles zit (en of het dan betaalbaar is). 2001: Voor het dessert (zeker voor rode wijnliefhebbers) kun je kiezen tussen - Port: geen vintage, dat kost nog jaren om te drinken, maar bijvoorbeeld wel 'crusted', 'late bottle vintage'/'LBV' of 'Colheita'; producent moet je zelf maar kiezen, maar Graham's, Warre's and Taylor's is altijd goed - Banyuls: erg lekkere portachtige rode wijn uit zuid-frankrijk; alcoholisch met veel fruit; Bijv Dom la Rectorie, Dom dus Mas Blanc en Dom Vial Magneres; Gall en Gall heeft er overigens ook wel een van Clos de Paulilles 'Rimage' - Monastrell Dulce uit Jumilla (rood, Spanje). Raad dan wel aan om iets stevigs te eten (chocotaart, brownies), want met een fruithapje is dit helemaal zonde.

2008 Komt eraan en het is een goede traditie om het nieuwe jaar te beginnen met een grote 'pop'. Als grote fan van bubbels in het algemeen en champagne in het bijzonder ben ik daar natuurlijk voor, maar kijk even uit dat je niet al te veel uitgeeft aan iets dat je toch niet proeft. 'Niet proeft? NIET PROEFT?!?' Welnu, champagne liefhebbers, voor jullie beledigd zijn, het grote probleem is naast de prijs/reputatie kwestie gewoonweg de smaak. Nieuwjaar wordt nu eenmaal niet al te subtiel gevierd. Oliebollen alleen al zorgen er voor dat het onmogelijk is om iets te proeven. En dan natuurlijk de wijn en het bier dat voor middernacht wordt geschonken. Waarom dan zo veel uitgeven? De goedkopere alternatieven zijn er legio. Frankrijk heeft 'cremant' uit vrijwel elke wijnregio: c d Bourgogne, c d Loire, c d Alsace, etc. In Italie heb je prosecco, cava in Spanje, Vonkelwijn in Zuid Afrika. En verder heeft natuurlijk vrijwel elk wijnland wel een bubbelende variant die minder kost dan champagne. Allemaal goede alternatieven voor het nieuwe jaar. Bij mij thuis komt de Moscato d'Asti op tafel, een bubbelwijn uit Noord-Italie die ik normaal vooral voor fruit desserts en lunches in de zon gebruik. Het is lichtzoet met een zachte bubbel. De sterke fruitaromas, samen met het zoete, doen het heel goed bij wat voor vets of zoets we op dat moment ook in de hand hebben, wat betekent dat we het misschien nog kunnen proeven ook. Een goede fles Moscato d'Asti kost in de winkel 3/4 van een goedkope, meestal niet al te goede champagne en is net zo duur als een gewone cremant of cava. Plus, het alcohol komt zelden ver boven de 5%, een erg goede kant op de toch al dorstige avond. Voor opmerkingen of vragen: artsapat.hyves.nl

Vorige week was het tijd voor het kerstdiner bij mij op kantoor. Na zeer goede verhalen te hebben gehoord over Brasserie Plinius (Denneweg 59a, Centrum, Den Haag, 070-3615212, geen www) zijn we daar eens gaan kijken. Het staat bekend om zijn bediening en de uitstekende prijs/kwaliteit verhouding: voor EUR 35 krijg je met veel plezier een driegangenmenu van hoog niveau voorgeschotelt. Verder hebben ze uitstekende wijnen (inkoop voornamelijk via de Gouden Ton). De indeling is stijfvol, knus, niet al te groot. Geen neonverlichting of opzichtige kunst aan de buitenkant (je loopt er zo voorbij), moet het helemaal hebben van mond-op-mondreclame en al lopen ze al 6,5 jaar zeer succesvol om de hoek van ons bedrijf, bijna niemand kende het. Kortom: perfect voor een kerstdiner met 22 man. Het restaurant werd voor ons afgesloten, waardoor het apperitief met een uitstekende prosecco heel intiem was. Vooraf kregen we een terrine van fazant en eendenlever. Vond de terrine erg goed, maar de eendenlever mistte net voldoende vet voor de zoete Moscatel uit La Mancha. De wijn was zelf erg lekker, maar vanwege zijn zoet vroeg in het programma een gewaagde keus, die helaas niet goed uitpakte voor de witte wijn daarna. De chileense chardonnay werd erg waterig, maar de op de huid gebakken zeebaars op knolselderijpuree met noilly prat saus maakte voor mij veel goed. Wel hoorde ik dat de vis bij sommigen wat 'snotterig' was. Wellicht het effect van 22 man tegelijk uitserveren? De hertenboutbiefstuk met in rode wijn gestoofde zuurkool was geweldig. En de Allegrini van Pallazo della Torre (zie foto) was dat helemaal. Moet als IGT Verona verkocht worden, want is een mengsel van amarone en ripasso. Een heel warm glas, met veel kruiden en omdat het niet volledig amarone is, heel goed betaalbaar (denk: EUR 15 bij de Gouden Ton). Netjes in de alcohol ook. Kon goed doorgeschonken worden bij het stukje Stolwijker en Reypenaer VSOP. Dessert bestond uit gestoofde comeche peren met saffraan-vanille ijs (top toet), waarbij de uitstekende Ctx de Layons Clos de Catherine werd geschonken. Koffie na, kleine keus van goede digestieven tegen goede prijs en na middernacht weg gegaan. Topavond.

Midden op het nogal ongezellige Muzenplein in Den Haag zat enige jaren geleden 'Noord', een restaurant met Zweedse specialiteiten, IKEA interieur en lounge ruimte. Goed gegeten, leuk ambiance, wou weer terug. Na enkele maanden was het echter al weer dicht (ik dacht dat het aan de locatie lag, maar blijkbaar waren er financiele problemen van een hele andere soort...) en het heeft bijna drie jaar geduurd voor er een nieuwe eigenaar in zat. Inmiddels zit al een tijdje een locatie van Keizer Culinair erin (Muzenplein 121-123, 2511GK Den Haag, 070 - 780 18 84), waar kookworkshops en -cursussen worden gegeven onder de begeleiding van Lars Vermey en Regine Rosink. Naast deze activiteiten runnen ze echter overdag ook een lunchroom. De zaal is lekker ruim opgezet, niet al te veel tafeltjes, dus nooit het gevoel dat je op elkaars lip zit wat nog wel eens het geval is bij lunchrooms. Capucchino wordt met de hand opgeklopt ('Wil je met of zonder cacao?'), de zelfgebakken focaccia is een leuke touch en alle broodjes op de kaart zien er goed uit. Geen ruime keus, wel alles vers, plus elke dag een 'pasta van de dag' en 'soep van de dag'. Ik had de pasta met gehaktballetjes, een lichte maar pittige tomatensaus en een simpele side salad. De side salad kan wat leuker, ik vond hem een beetje kaal, maar de pasta was erg goed. Mijn tafelpartner had de spaghetti carbonara die mooi romig was. Ik weet uit een vorige ervaring dat ook de aanwezige wijnen erg goed kunnen zijn en een kookles met een grote groep is altijd gezellig. Zeer zeker een aanrader! www.keizerculinair.nl/Den%20Haag.htm

Dagje wandelen in Limburg, veel zon, weinig wind. Dan is het natuurlijk rond een uurtje of één wel tijd voor lunch. En zoals dat in Limburg schijnbaar gaat, hoor je dan een stuk vlaai te eten. Mij hoor je niet klagen. We waren ook op zoek naar de beste vlaai om binnenkort bij een huwelijk te serveren, dus is het een Zoektocht met hoofdletter Z geworden. Volgens de eerlijke dame achter de toonbank van een lokaal hotel ('Vertel niet verder dat ik het gezegd heb.') is de vlaai in het dorp waar we toen waren 'niet te eten - echt voor de toeristen. Voor de beste vlaai uit de omgeving ga je naar Bakkerij Vermeeren in Slenaken.' (Dorpsstraat 22, 043-4573200, geen website of e-mail) Dat was mooi halverwege onze wandeling, dus dat kwam goed uit. Het aanbod aan vlaaien is erg breed (ongeveer 30 vlaaien), wat ze niet hebben kan besteld worden. Bakkerij Vermeeren is naast bakkerij echter ook het lokale supermarktje, dus leuk zitten is er niet bij. Gelukkig heeft het nabij gelegen 'De La Frontiere' enkele vlaaien van Vermeeren, dus hebben we én in de zon gezeten én de vlaai geproefd. De vlaai was erg lekker en goed gemaakt: kersenvlaai die meer rins was dan zoet, rijstevlaai met goede substantie en de lokale specialiteit de Victoriavlaai met appels en citroensap. Nergens te veel suiker gebruikt. De presentatie bij De La Frontiere was helaas verpest door de vlaai te bedelven onder fabrieksslagroom (zonder te vragen). Even afschrapen dus voor je de vork erin zet.

-Jules zat aan het stuur van z'n zwarte Renault Mégane en Guggenheimer zat in de passagierszetel. Guggenheimer rookte een sigaar en sufte wat voor zich uit. In de handen van Jules was hij veilig. Jules was een prima chauffeur. Honderd procent evenwichtig was de man niet, maar wat zou je willen van iemand die in de Bende van Nijvel heeft gezeten- (Guggenheimer wast witter, p. 88). Ter ere van deze prettige persoonlijkheid heeft een vriend van mij de volgende cocktail bedacht, met exact dezelfde persoonlijheid. De Jules begint in kleine kring een zeker faam te krijgen. Helaas willen de hoeveelheden nog wel eens verschillen, zodat je soms een longdrink glas voor je hebt staan a EUR 25 en soms een klein glaasje voor EUR 5. The Old Jazz in Den Haag doet een goede Jules, maar ook hier wil de prijs nog wel eens verschillen. Whisky, Wodka, Gin, Rum, 43, 2x rose's lime, glas bijvullen met veel ijs. Het glas water ernaast is niet alleen om de cocktail af te maken, hij is ook broodnodig... Zie ook de Jules-Hyves op jules44.hyves.nl/

Het afgelopen weekend was het weer echt warm op het belkon. En dan is een echt verfrissende drank natuurlijk niet te versmaden. De ingredienten van deze drank heb ik zelf altijd in huis. Je neemt het sap van 2 citroenen, het rasp van 1 citroenschil, een grote lepel witte basterdsuiker, en een stuk verse gember van ongeveer 2 cm. Je raspt de gember grof, met schil en al. Gooi de gember, de citroensap, -rasp en suiker onder in een grote kan, waar makkelijk anderhalve liter in kan. Even goed stampen met een houten lepel zodat de sappen vrijkomen en vermengen, en dan een hele fles anderhalve liter spa eroverheen. Even in de koelkast laten afkoelen en daarna proeven of er misschien nog wat meer citroen in past, of dat je juist wat meer suiker nodig hebt. Als alles perfect is, dan giet je het geheel door een zeef met een trechter terug in de spafles, waar je het nog wat verder laat afkoelen. Als je klaar bent om het te serveren (de BBQ is warm, je hoofdstuk is net uit, de buurvrouw is toch even naar binnen...) haal je de fles uit de koelkast en giet je alles weer in de schenkkan, aangevuld met zoveel ijs als er in past en een grote hand met verse munt. Het perfecte drankje voor onder de zon.

De luie thuiskok wil toch ook wel eens af en toe broodlucht in de keuken. Misschien alleen maar omdat je je huis aan het verkopen bent ;-) . En een broodbakmachine komt er bij mij niet in. Zonde van het geld, de ruimte en wat ik tot nu toe heb geproefd de smaak. Dan maar het No-Knead-Bread van Jim Lahey, die in New York City de wereld (nou ja, dat vinden zij de wereld hoor) veroverd met een brooddeeg waar je niets aan hoeft te doen. Na inmiddels tien broden is dit nu mijn versie van dit lekkere brood (met dank aan mijn favoriete Janneke (weblogs.nrc.nl/weblog/kokenetc) die me op het recept heeft gewezen), waarin ik afwas, handelingen en moeite tot het minimum heb beperkt en de smaak heb behouden. Maar tips blijven welkom! Let op: neem ZEER RUIM de tijd voor dit brood. Meng 215 gr witte bloem, 215 gr volkoren tarwemeel, zakje gedroogde gist en anderhalve theelepel zout in een ruime kom. Gooi daar 350 ml water aan toe, of net zo veel meer tot iets ontstaat dat meer weg heeft van een dik beslag dan deeg. Goed roeren en zet dan een lange tijd weg onder plastic. Ik maak het deeg meestal 's ochtends, dan 's avonds voor het naar bed gaan de volgende stap: alles overgieten (het is nog steeds meer beslag dan deeg) in een ingevet broodblik of een broodblik met bakpapier. Even wat amandelen, nootjes, of zo erop naar smaak, en dan kan er weer plastic op, dit maal verder afgedekt met een theedoek. De volgende ochtend gaat de oven op maximum (300?), met daarin een grote ovenschaal. Als alles is opgewarmt, plaats je het bakblik in de ovenschaal en zet je de deksel erop. Laat 30 minuten garen, daarna de deksel van de ovenschaal eraf (PAS OP: HEET!) en in 15-25 minuten laat je het dan mooi bruin worden. Perfect brood, en je hoeft er niets voor te doen. Behalve dan een beetje geduld...

Peter Klosse is binnen de (nederlandse) horeca een bekend man. Met zijn restaurant De Echoput (*) laat hij zien wat een restaurant allemaal kan, mag en moet. Met zijn Academie voor Gastronomie (binnenkort ga ik de Wijn / Spijs - cursus doen) en zijn befaamde lessen aan de WIjnacademie heeft hij al menig sommelier, gastheer / -vrouw en wijnschrijver de kneepjes van het vak bijgeleerd. Met zijn ideeen over wat smaak is, wat smaak zou moeten zijn en hoe je dat het beste bereikt heeft hij een belangrijke bijdrage geleverd aan de Nederlandse culinaire beleving. Van zijn hand is een paar jaar geleden ook dit lijvige werk verschenen, dat een basiswerk is voor de opleiding van het Gastheerschap. Het is een zeer mooie uitgave, met meer dan 600 pagina's met alles over wijn. Ik had al het Advanced boek van de WSET thuis, maar deze gaat daar qua vormgeving en qua inhoud mijlenver aan voorbij. De basisstappen van wijngaard, via vinificaie tot wijn, en de voor Nederland belangrijkste regio's. Je koopt het niet om de kaartjes (daar hebben we de Atlas van Johnson en Robinson voor), ook niet voor wijnbeschrijvingen. Maar wel voor een perfect naslagwerk. Te koop bij de betere vakhandel, maar ook gewoon via internet, v.a. EUR 42 plus verzendkosten.

Een privé-proeverij onder leiding van iemand die er echt verstand van heeft -en misschien belangrijker: veel verhalen te vertellen heeft- is altijd leuk. Met een klein groepje wijnenthousiasten hebben we Cees van Casteren uitgenodigd om een avondje te vertellen wat voor een moois er te beleven is in Chili. De avond was erg leuk, goed geslaagd en doordrenkt van mooie wijn. Onderdeel van de proeverij was Cees' boek 'Paradiso - De nieuwe wijnen van Chili' (ISBN: 10 90 6611 73 8). Het boek is mooi gebonden met geweldige foto's. Veel informatie die duidelijk met liefde voor het land en de wijnen zijn samengesteld. Hij schetst de afgelopen vijf eeuwen en laat zien hoe het er nu aan toe gaat - hoe de Chilenen nu pas hun land beginnen te ontdekken en hele delen nog niet ontgonnen zijn. Na gesproken te hebben met mensen die er verstand van hebben wordt ook een blikje op de toekomst gericht: Chili in 2020 = wit!, Chili wordt de hofleverancier van de wereld van biologische en biodynamische wijnen en het boek zelf is over tien jaar helemaal verouderd door de snelle ontwikkelingen. Zelf zou ik wat meer aandacht aan de kaartjes besteden (vooral de overzichtskaart), maar voor de rest is het een helder overzicht van wat er te beleven is. Het is nu wachten op zijn boeken over Zuid-Afrika (moet hij nog aan beginnen) en 'Koken op Recept' over (goed) ziekenhuiskoken (mei?).

Een weekje op het Canarische Eiland La Gomera is geen straf, zelfs niet als het weer iets minder goed is dan je verwacht. We hadden een kamer bij wat op dit moment verreweg het beste hotel van het eiland is, Jardin Tecina in PLaya de Santiago. Alles was daar goed: kamers, zwembad, service... Behalve het eten, dat slecht tot middelmatig was voor meer dan dubbel wat je in het dorp betaalt. Gelukkig hebben we in de tussentijd alle restaurants van het dorp, allen op loopafstand van het hotel, bezocht en zijn we voor weinig geld steeds opnieuw verrast. Hoogtepunten waren de Calamari en Tinta -Inktvis in zijn Inkt: zwarte tanden en tong gegarandeerd- en het restaurant La Cuevita dat met zijn EUR 10 voor hoofdgerecht het duurste en beste was. Het restaurant is gevestigd in een grot naast de haven waar alleen een muurtje voor is geplaatst, dus er zijn tafeltjes achterin waar je even moet uitkijken als je opstaat. Voor je het weet stoot je je hoofd tegen een stenen uitstulpsel. Tijdens de lunch schijnt de enthousiaste eigenaar nogal eens vrouw en kinderen in de keuken alleen te laten om een rondje te golfen, maar 's avonds is hij er altijd om enthousiast te vertellen wat hij voor je heeft. In rap Spaans. Ook als je dat niet verstaat. Erg populair bij de lokale bevolking is Don Tomate, een gloednieuwe, moderne en goede Italiaan, gespecialiceerd in zeevis die door de lokale hippie wordt gevangen en vers wordt aangeleverd. Je kunt op een bordje aanwijzen welke ze voor je moeten klaarmaken. Op het eiland hebben ze een eigen DO voor de lokale wijn -zie foto- die meestal niet heel erg goed is. Verassinkjes schijnen er echter tussen te zitten, maar ik ben na een paar flessen maar gestopt met zoeken. Op de rest van de wijnkaarten staan gelukkig nog mooie juweeltjes als een spotgoedkope Albarino uit Rias Baixas en de Vino Joven van Pago de Capallanes uit 2005 -Pedrosa de Duero, DO Ribera del Deuro, 80% temperanillo aangevuld met 10% Cab Sauv en 10% Merlot-: sappig, fruitig, bramen en heel veel geur.

Herman den Blijker gaat Nederland helpen om weer lekker te eten. Vond persoonlijk Herrie in de Keuken een mindere variant van Gordon Ramsay en heb eigenlijk niet veel meegekregen van zijn vorige programma ('Herman zoekt chef' oid?), maar dit concept heeft wel potentie om leuk te worden. Met de aanwezige middelen ('Ik heb niet eens een koekepan') en het normaal beschikbare budget moet hij de mensen voldoende inspiratie, tips en handvatten geven om elke dag een gezonde en goedbereide maaltijd op tafel te krijgen. Succes bij de Brandweer vanavond, Herman! Je zult het nodig hebben...

Italië heeft een erg lange geschiedenis van wijnmaken (800 vChr?), maar toch is het pas redelijk recent dat het land wordt gezien als producent van kwaliteitswijn. Tot die tijd was Italië vooral een producent van veel wijn die lokaal wordt genuttigd, met het lokale voedsel, door de lokale (en niet echt veel eisende) bevolking. En zoals we bij Jamie Oliver hebben gezien (zie het stukje van Marnix over 'Jamie Oliver goes Italian'), kijken Italianen niet verder dan de volgende heuvel om te vergelijken of het goed is. Maar de creativiteit en individualiteit van de Italianen hebben gelukkig ook gezorgd voor heel veel kwaliteitswijnen, die helaas maar gelimiteerd worden gemaakt en daardoor moeilijk te vinden zijn. Het land is ingedeeld in 20 regios, waarvan Toscane en Piemonte de belangrijkste zijn in termen van export. Wijn is daarentegen OVERAL. Er zijn maar liefst 400 regionale indelingen (DOC, DOCG en IGT) die elkaar ook nog eens overlappen. En om het erger te maken: de kwalificaties veranderen regelmatig. Gelukkig is dit ook een van de krachten van het land: de variatie. Naast de internationale druiven (cabernet sauvignon, merlot, chardonnay), zijn er meer dan 1.000 lokale druivenrassen in productie, wat het land tot een speeltuin maakt voor wijnliefhebbers. Ik zou zeggen: probeer het eens en niet laf weer hetzelfde, maar een totaal andere wijn, van een onbekende producent. Een speeltuin is immers om mee te spelen. Voor opmerkingen of vragen: artsapat.hyves.nl

In Sri Lanka heb ik heel veel lekkers gegeten. Singalezen zijn dol op zoet eten en het volgende toetje bewijst dat. Het heet Coppa Kiribath - letterlijk kopje melkrijst. Kiribath is een traditioneel gerecht, dat door Singalezen op vele manieren wordt gebruikt. Zo is het bijvoorbeeld traditioneel het eerst vaste voedsel dat een baby krijgt, en huwelijken worden ermee ingewijd. Komt in ieder geval minder hard aan dan de ongekookte rijst in Nederland. Het recept komt uit het 'Ceylon Daily News Cookery Book'. Een aantal ingredienten heb ik aangepast aan de beschikbaarheid in Nederland. Je hebt voor vier personen 250 gr geurige rijst nodig (bijvoorbeeld basmati), 2 theekopjes dikke kokosmelk, zout, 125 gr Jaggary (rietsuiker), 125 gr kokosnoot schraapsel (Santen), 1/2 theelepel bloem en een mespuntje kaneel. Eerst maken we Pani Pol, de vulling. Doe de rietsuiker in een pan met 3 theelepels water. Roer tot de saus dikker wordt, doe dan de santen erbij, met de kaneel en een mespuntje zout. Zeef de bloem over de saus en roer je nog iets langer. Eventueel kun je er ook nog een mespuntje gemalen komijn (djinten) aan toe voegen. Maak daarna de rijst klaar, door op de traditionele manier droog te koken. Wanneer het water bijna helemaal is geabsorbeerd, maar voor de rijst korrelig wordt, voeg je de kokosmelk en zout toe en roer goed door. Doe de deksel er op en laat de rijst nog langzaam doorkoken tot de kokosmelk is geabsorbeerd. De rijst is nu als het goed is lekker zompig, maar haal het uit de pan voor het helemaal pap is. Een beetje bite is wel lekker. Pak vier ruime koppen, spoel even snel uit met wat kokosmelk (tegen het plakken), vul deze met de Kiribath, duw goed aan en maak op het einde een gat in het midden. Het gat vul je op met de Pani Pol. Als het allemaal stevig in de kop zit, draai je de kopjes om op een bord. Serveer de torentjes met de overgebleven Pani Pol ernaast en - als je ze kunt vinden - kleine zoete banaantjes. Of nog beter: rode banaan, maar die heb ik buiten Sri Lanka nooit meer gezien...